'secret garden'

wie ik ben . . . zijn wij

 

Ik ben geboren op 01 januari 1964 in Driebergen-Rijssenburg in de Bosstraat in Nederland. Ik ben de 2e in de rij van 7 kinderen.

Mijn vader zat toen nog bij de Marechaussee. Later is hij bij de politie gegaan en heeft zich er opgewerkt tot inspecteur. Inmiddels is hij met pensioen. Mijn moeder was fulltime moeder en huisvrouw.

schoolperiode en werk

Ik heb de lagere school doorgemaakt in Veenendaal waar we toen woonden en de MAVO in Amersfoort. Daarna ben ik nog een poosje naar de INTAS gegaan maar die opleiding lag me helemaal niet. Mijn wens was bij de politie te werken, maar toen was dat eigenlijk nog niet zo aan een meisje besteed, dacht men :-)

Dus ben ik werk gaan zoeken en kwam terecht bij Reforma in Veenendaal, waar ik me opwerkte als receptioniste/telefoniste. In maart 2010, 25 jaar later, kreeg ik een uitnodiging van een (de eerste) reünie van Reforma. Bart ging natuurlijk ook mee. Het was ongelooflijk leuk en gezellig. Zelfs daar heb ik weer zelfontdekkingen gehad; o.a. mijn vrijheid om te praten en mezelf te kunnen en mogen zijn. En tevens bevestigingen van anderen over mijn vorige relatie in Nederland gekregen.

woonplaatsen

Alle woonplaatsen op een rijtje: van Driebergen-Rijssenburg waar ik geboren ben naar
Alphen aan de Rijn. Tot ± aan mijn 6e jaar hebben we in de Vijverstraat, Smaragdstraat, en de Van Eeghenstraat in Alphen a/d Rijn gewoond. We zijn toen verhuisd naar de Kerkewijk 120 in Veenendaal (de oude Marechauseekazerne) waar ik gewoond heb tot aan mijn 1e huwelijk. Nog steeds vind ik Veenendaal een heerlijke, inmiddels stad, om te komen. Van mijn 20e tot aan m'n 35e jaar in Barneveld, Valkseweg 38. In 1999 naar Almelo gegaan, eerst tijdelijk in een huurhuis aan de Grutto en daarna naar De Tortel 1. Ook van Almelo kan ik zeggen dat het een fijne stad is om te wonen. In augustus 2000 ben ik gescheiden.
En daarna dus van Almelo toen ik 36 jaar was, naar België: Sint-Katelijne-Waver waar ik tijdelijk bij mijn toekomstige schoonouders heb gewoond en uiteindelijk in Duffel ben terecht gekomen.
Al met al ben ik verhuizen al behoorlijk gewend, maar we wonen hier heerlijk dus we maken onze dromen en wensen hier waar.

de man van mijn dromen en dus emigreren

In het voorjaar van 2000 heb ik Bart ontmoet via de chat. We zaten allebei voor het eerst achter de chat. En vanaf de eerste keer klikte het ongelooflijk heerlijk goed!!! Eindelijk werd ik begrepen en als volwassen vrouw geaccepteerd en kon en mocht ik mezelf zijn.
We wilden elkaar graag ontmoeten en spraken voor een hele dag af. Aan het eind van deze dag kwamen we erachter dat het klopte wat we al wisten tijdens onze chatcontact. We zijn toen daarna nog vier dagen bij elkaar geweest om alles op een rijtje te zetten, ook onze gevoelens. En toen Bart tegen me zei: 'Wat God bij elkaar brengt kan geen mens uit elkaar halen', wist ik voldoende. Ps-je: onze kinderen zijn naar onze nicknamen vernoemd: 'John' en 'Margo' ;-)

emigreren van Almelo Nederland naar Sint-Katelijne-Waver België

Alles was in ongeveer 6 weken geregeld en ik was officieel gescheiden in augustus 2000 en ben ik geëmigreerd. Het emigreren ging makkelijk. Er zijn verschillende mogelijkheden om een verblijfsvergunning te krijgen: o.a. werk, huwelijk.
Ik ben op 4 mei 2001 getrouwd met Bart, en enkele maanden later gaven we ons trouwfeest. Ik was toen zwanger van de tweeling John & Marco.

huis zoeken

Eerst woonde ik enkele weken bij Barts ouders. Mijn spullen werden toen tijdelijk ondergebracht bij de broer van Bart. Verder waren wat spullen in de garage en in m'n auto, zoals de belangrijkste dingen: kleding, ... Omdat ik geen huis en plaats had konden de kinderen toen zeer spijtig en pijnlijk genoeg niet mee, maar zodra we een huis hadden konden en mochten de kinderen die wilden bij ons komen wonen was er afgesproken. We zijn natuurlijk direct een huis gaan zoeken want om 'in' te wonen is natuurlijk niet prettig. Je mist toch een stuk privé. Eerst bekeken we enkele huurhuisjes, maar al gauw wisten we wat we wilden. En na enkele weken vonden we een ruime woning in Duffel. Het huis heeft 4 slaapkamers, die toen met mijn oudste 3 kinderen maar ook nu bezet zijn. (Ik ga hier NIET het gehele verhaal rond mijn oudste 3 kinderen hier neerzetten. Iedereen die de verschillende onderwerpen van mijn site doorneemt zal begrijpen waarom ik dit niet doet.) We hebben een heerlijke grote tuin waar nu ook John en Margo en wij volop in kunnen genieten en die we af en toe moeten delen met een mol ;-)

trouwen

We zijn op 04 mei 2001 getrouwd. Bart en ik zijn in besloten kring getrouwd.
De familie van Bart, zijn ouders, broer en zus en mijn 3 kinderen waren erbij aanwezig.
Het trouwfeest hebben we gehouden op zaterdag 28 juli 2001. Het was een hele mooie dag met heerlijk weer. We hielden een los feest. Voor mij was het even wennen, een trouwfeest in België is toch anders dan in Nederland wat ik gewend was. Veel leuker, gezelliger, en langer, dus het was voor o.a. mij dubbel genieten. Er was veel familie (ook hier alleen van Bart) , vrienden en kennissen en natuurlijk mijn 3 kinderen aanwezig.
We hadden zelf 'onze' muziek uitgekozen voor onze introdans. Enrique Iglesias die rond en tijdens de echtscheidingsperiode me door veel moeilijke en pijnlijke momenten heeft getrokken. Het was een echte top-dag, avond en nacht.
Ik zou het zo op deze manier nog wel enkele keren met Bart over willen doen.
Ik was toen inmiddels 14 weken zwanger van de tweeling. Op maandag 30 juli 2001 zijn we op huwelijksreis gegaan naar Zuid-Frankrijk. Cannes, Monaco, Nice... Het was er heerlijk en prachtig. Ook daar was het volop mooi weer...

 

hoe verder met ons

Hoe het verder ging met de zwangerschap van de tweeling John en Marco*, het leven naar de geboorte en de crematie kan je lezen bij Marco. John en Marco* zijn op
8 januari 2002 geboren. Marco's laatste rustplaatsje konden we hem door omstandigheden door derden aangebracht pas geven op 18 januari 2002.
Daarna is Margo geboren op 02 mei 2004 (ook met behulp van IVF).

Vanaf 2000 tot en met 2006 zijn we bezig geweest met de rechten van en voor mijn 3 oudste (Nederlandse) kinderen en voor mijzelf.
Gemaakte afspraken naar de kinderen en mij werden niet nagekomen. En voortdurend waren er tegengewerkingen, afspraken werden niet nagekomen, bedreigingen, chantages, leugens en verdraaïngen, etc...
Dit gebeurde van 2000 tot 2006 en zelfs tijdens de IVF en de zwangerschap van de tweeling, na het sterven van Marco, de zwangerschap verder met John en onze overleden Marco in me ging men hiermee gewoon door. En juist met bepaalde zeer verdrietige omstandigheden werd dit nog verergerd.
De geboortes, het rouwproces; de IVF-en, en de zwangerschap van Margo, de periode erna... alles kwam op de 2e plaats voor die rechten van de oudste 3 kinderen.
Toen ik na het overlijden van o.a. mijn oma in oktober 2005 in elkaar stortte vanwege o.a. de 4 uitgestelde rouwprocessen van mijn 4 kinderen, waar ik toen al amper geen contact meer mee had en wat ik verder allemaal rondom heb mee moeten maken, ben ik met mijn site begonnen.
Op Marco`s sterfdag 12 november 2005 ging ik van start, zonder enige kennis met alleen een boek van de bibliotheek en Word.
Op 18 januari 06, Marco's crematie datum, ging mijn site online.
Met behulp van derden èn mijn site ben ik begonnen alles te verwerken. Het was veel, jarenlang achtereen heb ik alleen maar moeten incasseren. Mijn rugzak was overstroomd. Ik heb teveel mee moeten maken. Ik heb nu alles een plekje kunnen geven in die grote kast met laadjes en ik bepaal nu zèlf wanneer er een laadje open mag en gaat.
Door alles wat ik mee heb gemaakt heb ik ontzettend veel mensenkennis opgedaan.
Ik ben door alles gegroeid!! Dankzij Bart, derden, de site en lotgenoten ben ik er bovenop gekomen, en kan ik volop zeggen en beamen: 'wie zelf niet brandt, wordt verbrand!'. Maar ondanks alles blijf ik Mathilde, Miranda, Henk-Jan en ons overleden engeltje Marco ontzettend missen.

de renovaties van ons stekje

. . . daar zijn we nog mee bezig. Het zal vermoeden we duren tot ongeveer 2013 omdat we het rustig aan doen. We willen ook genieten van ons gezin en elkaar en niet alleen maar werken.

mijn hobby's

Naast het gezin vind ik het heerlijk om te hobby-en. Zandschilderen, Paper Roses, glasgraveren, muurtekeningen heb ik op de kinderkamer gemaakt, meubels opknappen, verven, tuinieren... En natuurlijk de computer: mijn website, blog, forum, de startpagina's, pps. Binnenkort wil ik graag met webdesign gaan beginnen.
Ik heb ook een opleiding thuiskapper gevolgd in Nederland, dus de kids en Bart knip ik zelf ook nog even tussendoor.

 

ontspanning is nodig, dus...

We vinden het allebei erg leuk om dingen zelf te doen, maar nemen tussendoor wel ontspanning want je kan eenmaal niet voortdurend bezig zijn. We hebben ons gezin wat natuurlijk prioriteit één heeft en daarbij komen natuurlijk de andere zaken zoals de renovaties die enkele jaren in beslag zullen nemen.
Mijn site geeft mij veel ontspanning, de ene keer heb ik behoefte rond het overlijden van een baby te schrijven, de andere keer is dat rond ouderverstoting of over emotionele chantage en lichamelijke mishandeling.
Het zijn allemaal persoonlijke onderwerpen dus tijdens opzoekwerk en het werken aan de pagina's is het tegelijk weer een verwerking en dus geeft het me ook ontspanning.

We zwemmen graag. Ik train zelf twee keer in de week. Fietsen doen we veel vanaf het voorjaar tot en met het najaar. Verder loop ik elke dag op de crosstrainer. Elke dag 600 sit-upoefeningen om mijn rug te stabiliseren en tevens mijn buikspieren te onderhouden; na 5 zwangerschappen en 6 kinderen mag ik trots zijn op m'n figuur ;-)
Bart gaat af en toe een weekendje er tussen uit wandelen met vrienden; rugzak en tentje. Het is fijn en zeer belangrijk dat we respect voor elkaar hebben en elkaars behoeften en ruimte gunnen en geven.
Een muziekfestival of een leuke gezins- of kinderrommelmarkt, pretpark, dagje Center Parcs of dierenpark is ook niet weg te denken. En nu Margo ook kan fietsen is het fietsen nog leuker geworden. We maken sinds 2011 ook fietstochten met John en Margo. Elk jaar worden de kinderen weer een stukje ouder en kunnen we meer en meer dingen gaan doen.
En na zware arbeid, stress etc. een bijv. accupunctuurmassage in de cabine of een stoombad met muziek of we verwennen ons met infrarood en massage met muziek.
We hebben sinds 2008 een eigen 'living-cinema' en genieten regelmatig van een film op ons ± 300 cm scherm en een goede versterker hebben we het perfecte geluid erbij. Al met al we kunnen we ons zo gaan ontdoen van de stress en hebben zo onze ontspanning.

 

Opnames in het ziekenhuis in 2008, 2009, 2010 en 2011

De 2 opnames in het ziekenhuis hebben mijn wereldje wel wat op de kop gezet. Het zat er aan te komen, want de pijn werd door de jaren heen in mijn beide schouders alleen maar erger. In 2003 was ik al geopereerd aan mijn rechter schouder en was er teveel aan kalk weg gehaald. Maar al redelijk snel bleek dat er weer kalk zat.
1 februari werd ik geopereerd aan mijn rechter schouder; mijn pees was al helemaal door gerafeld.
14 april dus zo'n 2 maanden later aan mijn linker schouder; mijn pees was inmiddels al doorgescheurd. Revalideren is tot op heden nog erg belangrijk. Ik moest alles weer van begin af opbouwen. Verder zal ik altijd op moeten letten ivm stoten en vallen. Toen ik in oktober Bart hielp met schilderwerk ivm de renovatie van de living kreeg ik een tenniselleboog. Dat heb je als je je arm te lang in de watten moet leggen ;-)
Het zwemmen moest ik opbouwen vanaf 2 minuten per keer en inmiddels zwem ik weer zo'n kilometer per keer. Ondertussen kan ik nog heel veel dingen waar ik erg van geniet en zal ik alles de tijd moeten geven.

In 2009 begin december moest ik een zware baarmoederoperatie ondergaan waarvan ik ook weer mocht opknappen. Eind december ondekte men kalk in mijn rechterheup wat veel pijn veroorzaakt. Daarvoor krijg ik shockwavetherapie. Hopelijk gaat dat aanslaan. En toch... ben en blijf ik gelukkig. Ik zei onlangs nog tegen John toen hij me zo lief zei: 'mama, ik wou dat je weer netzo was als vroeger en dat je niet zoveel pijn had'. 'Ik kan nog zoveel, ik heb armen die ik goed kan bewegen, ik kan allebei mijn benen gebruiken, ik ben gezond, ik kan van jullie genieten, ik ben ontzettend rijk en gelukkig'. Hij knuffelde me wat hij altijd zo graag doet: 'mama, ik hou van jou!'

In oktober 2010 werd het tijd dat ik m'n eerste spataderoperatie moest ondergaan aan mijn linker been, en in september 2011 mijn rechter been.

In maart 2011 werd ik door de huisarts naar de spoed van het ziekenhuis gestuurd bracht vanwege een longontsteking. Ik moest toen direct in het ziekenhuis blijven. Bij nacontrole op 15 april 2011 bleek het toch niet goed te zijn met mij. Na diverse onderzoeken bleek het dat ik astma heb. Deze longontsteking begon ook achteraf gebleken met een zeer ernstige astma-aanval. Vòòr deze 2e longontsteking heb ik 'nooit' last gehad van mijn astma; na achteraf nadenken was dat zo nihiel dat dat gewoon niet opviel voor mij.

In september 2011 heb ik een spataderoperatie gehad aan mijn rechterbeen.

Op 20 december 2011 heb ik na ruim 3 jaren pijn te hebben gehad aan mijn heup een operatie eraan gehad.

 

CT-Scan rug in 2010

Het ging eigenlijk voor zover ik me kan herinneren vanaf mijn 18e jaar niet goed met mijn rug. In Nederland heb ik fysiotherapie en manueel therapie gehad. Dat ging tot meerdere keren in een jaar. Daarbij kwam ook een hernia met verlamming van mijn linkerbeen. Tussendoor foto's laten maken en daaruit bleek dat er bij 1 wervel iets niet in orde was. Oktober 2010 terug naar het ziekenhuis in Duffel omdat mijn rug alleen maar achteruit ging. De uitslag was dat de 5 lumbale wervels beschadigd,... waren. Direct moest ik elke dag voor lumabele tracties naar het ziekenhuis en dat enkele weken achter elkaar. Zwemmen werd door de fyschische arts afgeraden (ik mocht nog wel zwemmen van haar dan alleen maar op mijn rug). Bij een second opinion kreeg ik te horen dat ik wel mocht gaan zwemmen. Ik heb toen een crosstrainer aangeschaft waar ik elke dag 20 minuten op loop. Verder doe ik elke dag de oefeningen voor mijn rug en 600 sit-ups. Met het zwemmen hoop ik met toestemming van de longarts als mijn medicatie voor de astma goed is aangeslagen half juni 2011 te starten.

 

Mijn 3 oudste kinderen

Van 2000 tem februari 2011 zijn wij bezig geweest voor de omgangsregeling, verblijfplaats, bezoekregeling en later wat overbleef... contact. Eind 2010 heb ik nog het Nederlands tv programma 'Tros Vermist' ingeschakeld i.v.m mijn 2 oudste dochters, toen 25 en 23 jaar. (Ik wist en weet nog steeds niet waar zij wonen, of ze getrouwd zijn, samenwonen, gezond zijn, kinderen hebben,....) Ik kreeg e-mail van Vermist dat mijn exman naar hen zich zeer dreigend had opgesteld. Mijn exman wilt duidelijk nog steeds niet dat ik contact heb met mijn kinderen en heeft nogmaals duidelijk laten merken dat hij elke vorm van contact zal tegenwerken. En zoals hij zei tegen me: 'ik zal zorgen dat je de kinderen nooit krijgt, tot aan mijn dood.... ik zal daaraan werken en ik zal zorgen dat het nooit zullen merken. Over mijn lijk je krijgt ze niet.' Na enkele dagen kreeg ik eventjes contact met mijn oudste dochter.
Zij wilt, evenals mijn andere dochter niet zeggen waar zij woont, etc. Contact willen ze ook niet met mij/ons.
In februari dit jaar heeft mijn oudste zoon ook medegedeeld dat hij geen contact meer wilde hebben. Ik heb toen, na al die jaren van hopen en bidden, besloten met Bart, John en Margo hiermee te stoppen. Mijn oudste 3 zijn nu (juni 2011) 26, 24 en 19 jaar en worden als volwassenen beschouwd. Zij hebben duidelijk en meermaals gezegd en aangetoond. Het zal aan mijn 3 oudsten zelf nu zijn dat ze contact willen hebben. Ik zou ook niet weten waar ik hen zou moeten vinden. Telkens weer hoopten John en Margo hen te zien en te ontmoeten en ook telkens weer waren zij teleurgesteld. Ik heb daarom besloten wat Slachtofferhulp ons eerder ook adviseerde voor mijn gezinnetje met mijn overgebleven 2 kinderen van de 6, John en Margo verder te gaan. We hebben daarom met een ritueel afscheid genomen van de periode van 2000 tem februari 2011, van hoop en telkens terleurstellingen, van alle zwarte bladzijden.
John en Margo hebben samen 3 zwarte ballonnen uitgekozen, elk eentje voor hun oudste 2 zussen en broer en 1 witte voor Marco*. Daar hebben ze briefjes aangehangen waar ze iets op mochten schrijven van mij. Dit om hun te helpen met het proces van rouwverwerking. Daarna hebben we met z'n allen de 3 zwarte en witte ballon opgelaten. Ik voelde gewoon een verlichting door John en Margo heen gaan. 'HET IS GENOEG!' en 'GENOEG!' stond er op hun kaartjes geschreven. Inmiddels, juni 2011 gaat het stukken beter met hen. De druk van hoop en wachten is er helemaal af. Ondanks alles blijven we van hen houden en zijn ze altijd welkom. Maar het is nu echt aan hen.

'verdraaïngen' die rond verteld worden over mij/ons

In 2011 kreeg ik een e-mail van iemand die ik niet kende: zij schrijft: "een kennis (mijn exman) van ons heeft hetzelfde meegemaakt, maar dan juist andersom, zijn ex (ik) maakte hem zwart. Achteraf heb ik nog te veel gevochten, zegt hij. Zijn kinderen wonen nu bij hem en hebben niet of nauwelijks contact meer met hun moeder. Dit willen ze zelf niet, hun moeder heeft meerdere keren tegen haar kinderen gezegd, dat zij afstand nam van hen. Hij (mijn exman) zei, met pijn in mijn hart heb ik ze toen naar hun moeder laten gaan en hun alleen gezegd dat de deur wagenwijd voor hen open blijft staan. Na ongeveer een half jaar waren zijn 3 kinderen weer bij hem. "

Ik heb NOOIT de 3 kinderen bij mij gehad, hij wilde dat niet en vocht dat aan alle kanten aan,, laat staan dan een half jaar. Zelfs de over de bezoekregeling etc. werd moeilijk gedaan. Evenals de afspraak dat 'als ze jullie bij je moeder willen wonen zal ik jullie nooit tegen houden, ik laat jullie vrij in je keus' kwam hij NIET na.
Het was zelfs zo dat zodra ik een huis had, 6 weken later in 2000, hij zei dat hij dit had gezegd tegen de kinderen en mij om mij het huis uit te krijgen anders was ik nooit weggegaan.
Telefoongesprekken waar de kinderen bij zaten werden regelmatig mijn woorden of die van Bart verdraaid zodat de kinderen een verkeerd beeld kregen. Als ik iets zei wat hem niet zinde werd ik gestraft en dreigde hij dat ik de kinderen het weekend niet mochten komen. Of zoals hij het zei: 'één keer per jaar, is zelfs één keer teveel'! Zelfs het overlijden van ons zoontje Marco werd gebruikt om de bezoekregeling in te korten. Etc, etc. bewijsmateriaal genoeg in huis.

Ik ben beschuldigd van bijv. kindermishandeling, diefstal. Tegen de kinderen werd er gezegd:'ik (mijn exman) ben naar een groot ziekenhuis gegaan en daar hebben 3 professoren gezegd dat jullie moeder ziek is' (professoren of ziekenhuis waar ik zelf nooit ben geweest, laat staan onderzocht ben). 'Ik heb je psychsich en lichamelijk mishandeld omdat ìk dat nodig vind,' zei hij me, 'ook op sexueel gebied'. Ik ben beschuldigd van moord op onze Marco*. etc, etc.

Ik heb nooit afstand genomen van mijn kinderen, maar heb juist tem dit jaar februari 2011 alles aangedaan om contact te hebben. Toen zei mijn zoon dat hij niet meer wilde, dus nr. 3 in de rij van de kinderen. Zelfs één van de kinderen zei eens tegen me dat hij het niet snapte dat ik het zolang volhield. Maar kon begrijpen dat als het om je kinderen gaat je er alles zal aan doen om contact te blijven hebben. Hij zou het ook doen.

Het is zo belangrijk om eerlijk in de spiegel te kunnen kijken wetend dat ik, maar ook Bart er alles aan heb gedaan wat in ons kunnen was om contact te hebben met mijn 3 kinderen.

website gehackt

Op woensdagochtend 11 oktober 2011 kreeg ik een e-mail van One.com dat er iets met mijn website gaande was en dus nam ik gelijk contact met hen. Ik kreeg als antwoord dat mijn website was gehackt. En dat zij www en ftp van mijn domein hadden geïnactiveerd. Ik heb hier direct werk van gemaakt. 's Middags hadden mijn maatregelingen geholpen en kon mijn website weer geactiveerd worden.
Er is mij al eerder gevraagd te stoppen met mijn website. Ook is mij gevraagd het onderwerp 'Ouderverstoting' eraf te halen. Ik heb dit geweigerd.
Ik ben nu door het hacken van mijn website nog vastbeslotener dat ik zal doorgaan met mijn website. Alle onderwerpen zullen blijven bestaan. Wel zal ik mijn website een een keer vernieuwen, waar wel wat werk in zal steken want het zijn inmiddels tegen de 300 pagina's. En er komt nog een startpagina bij rond narcisme. Dat zal zo eind dit jaar 2011 zijn. Waarschijnlijk moet ik binnenkort aan mijn heup geopereerd worden, dus wil ik dat eerst even afwachten.
(28-10-2011)

 

nu

Nu geniet ik volop van mijn leven. Natuurlijk moest ik in mijzelf lachen toen mijn exman weer eens narcistisch tegen me zei: 'IK zal zorgen dat jij daar in België nooit gelukkig wordt' en later 'jij gaat je kinderen veel te veel missen, jij zal nooit gelukkig worden, daar zorg ik wel voor'. Natuurlijk, ik mis mijn 4 kinderen, maar laat mijn leven er niet door beheersen. En.... natuurlijk bepaalt HIJ niet dat ik ongelukkig zal worden gemaakt door hem. Dat heeft hij simpelweg niet in de hand. De enigste die dat in de hand heb ben ik zelf. En geef me één reden waarom ik dat zou doen...

 

 

 

Het leven is mooi zoals het is!'

Martha

 

'les rêves sont des appartements sans portes
où l'on travers les murs'