Lieve Marco,

Jij hebt mij nooit aangekeken,
en toch ken ik jouw blik,
ik zie het in haar ogen en de zijne,
of in mijn ogen, want jij dat ben ik.

Ik heb jou nooit zien of horen lachen,
maar toch klinkt jouw lach in mijn oren,
ik sluit mijn ogen en doe mijn best,
om jou te zien en te horen.

Ik heb jou nooit horen huilen,
en ook troosten kon ik je niet,
maar jij huilt met mij,
wanneer ik overloop van verdriet.

Jij hebt mij nooit geknuffeld,
en ik heb jouw armpjes nooit om me heen gevoeld,
en toch voel ik jouw warme armpjes,
en hoe je zachtjes door mijn haren kroelt.

Jij hebt mij nooit 'Mama' genoemd,
ik heb jouw stem nooit gehoord,
toch hoor ik je elke dag,
en is het jouw stem die mijn hoofd doorboort.

Ik heb jou nooit zien lopen,
toch hoor ik jouw voetstapjes op de vloer,
kleine, lieve en voorzichtige stapjes,
en toch zo krachtig en zo stoer.

Maar er komt een dag dat jij mij in mijn ogen kijkt,
en dat je tevreden naar mij lacht,
dan zal mijn hart zich vullen met geluk en vreugde,
want daar heb ik zolang op gewacht.

Je zal dan naar mij toe rennen,
en je armen om me heen slaan,
samen huilen we van geluk,
en dan laat ik je nooit meer gaan.

Dan kan ik je geven wat ik altijd al wilde,
en zal je zeggen wat ik altijd al wist,
"Mama, ik hou van jou,
en ik heb je zo gemist!"