De moeder kijkt omhoog.
naar die grote hemelboog.
Zij heeft tranen in haar ogen.
Denkt aan het kind dat eens in haar heeft bewogen.
En uit haar werd geboren.
dat ze nu door de dood heeft verloren.
vraagt zich af waarom het zo moest zijn.
Het verdriet doet zoveel pijn.
Zij hoort de wind die fluistert.
en zij luistert.
maar de wind kan haar ook niet helpen.
om haar tranen te stelpen.
Zij voelt alleen maar het gemis.
om het kind dat er niet meer is.
de moeder wordt nooit meer degene die zij ooit was.
Die ging heen met haar kind, zijn as...
