2 seconden

Ken je dat gevoel,
Je bent gaan winkelen,
Vele dure kleding gekocht.
Je zit op de tram,
En heel even denk je:
“Verdorie, ik ben een plastic zak vergeten”
Maar het blijkt toch niet zo te zijn.
Die 2 seconden...
Ken je dat verschrikkelijke gevoel...
Het is gelukkig niet echt.


Ken je dat gevoel,
Je wil betalen met je kaart,
Maar je kaart steekt op een andere plek.
Je vindt hem niet.
En heel even denk je:
“Verdorie, ik ben mijn kaart kwijt”
Maar het blijkt toch niet zo te zijn.
Die 2 seconden...
Ken je dat verschrikkelijke gevoel...
Het is gelukkig niet echt.


Die 2 seconden dat verschrikkelijke gevoel...
Ik ken het ook.
Maar geen 2 seconden.
Wel 24 uur op 24.
Iedere seconde.
Het gaat niet eens om een plastic zak met kleding.
Het gaat niet eens om mijn betaalkaart.
Het gaat om mijn kind.
Mijn zoon.
...
En het is wel echt...
Ik ben hem wel kwijt...


Je moet verder.
Je moet je leven terug uitbouwen.
Maar op dit gevoel; van gemis en leegte,
Kan je niet bouwen.
Iedereen kent die 2 verschrikkelijke seconden.
Weinigen weten wat het betekent om constant met dat gevoel te leven.
Je weet het wel, heel goed zelfs...
Als je je kind verloren hebt...
Voordien kun je je daar geen voorstelling van maken.


Alsof de aarde onder je voeten verdwijnt.
Alsof je bestaan geen handvaten meer heeft om je aan vast te houden.
Voortdurend de ontsteltenis van die 2 seconden.
Elke second van je verdere leven.
Plots willen zoeken en vinden.
Altijd; het wordt de basis van je bestaan.
Geen plastic zak.
Geen betaalkaart.
Maar wel je kind.
En dat is echt!