Ik kijk naar je voetjes en je handjes, zo echt, zo klein. Die momenten in het ziekenhuis toen wij samen waren, zo kort maar zo heerlijk, zo fijn.

Ik heb je in mijn hart en ziel gegraveerd, ik zal je nooit vergeten. Ik weet nog hoe je ruikt, hoe je handje in mijn hand aanvoelt, je vingertjes net zo klein als je broertje.

Je mondje, je handjes en voetjes, precies als die van je John. Ik mis je kereltje, want als ik John zie zie ik jou.

Dit zijn de afdrukken van de handjes en voetjes van Marco

genomen in het ziekenhuis na de geboorte van John en Marco

door onze vroedvrouw Kitty.

'Het had vanaf 8 januari 2002 volop vreugde moeten zijn
maar nu voel ik alleen maar een hevige pijn
pijn omdat jij ons zo wreed werd afgenomen
weg geluk, weg vreugde, weg mooie dromen
alles in één klap kapot
totale leegte en veel verdriet
verontwaardiging, woede, onmacht
ik geloofde het niet
daarna kwam het besef;
je leefde echt niet meer
en jongen, dat deed ongelooflijk veel zeer

Toch was er een lichtpuntje, heel klein
je mocht nog even bij me zijn
jou in m'n armen houden
wat voelde dat goed
je knuffelen, aanraken, zoenen
dat gaf weer wat moed
die herinnering houdt mij nu op de been
en laat me weer lachen
al is het meestal door de tranen heen

Je voet- en handafdruk
je polsbandje met je naam erop
en hele mooie foto's van jou
helpen mij er weer iets bovenop
die tastbare dingen en de beelden
die op mijn netvlies staan gegrift
zorgen ervoor
dat ik me weer wat op de toekomst richt

Want ik moet door
voor mezelf en voor jou
en voor iedereen om me heen
waar ik van hou
makkelijk zal het niet zijn
vooral de eerste tijd
maar er wordt gezegd
dat het verdriet heel langzaam slijt
dat op een dag de grootste pijn zal verdwijnen
en ik de zon weer vaker zal zien schijnen
en ook weer meer zin krijg in het leven
zodat ik jou een vaste plek
in m'n hart kan geven

Een plek die overstroomt
van liefde voor jou
mijn zoon
waar ik ontzettend veel van hou
er is nog één ding wat je moet weten;
ik zal je nooit, maar dan ook nooit vergeten !!!!!!

Je mama '