Wat ik erg mis in mijn omgeving is het ondersteunend aanwezig zijn. Veel ouders zullen dit met mij herkennen. Vandaar dat ik deze pagina er even over wil hebben, aangezien het zeer belangrijk is.

Ondersteunend aanwezig zijn kan je allen maar zijn vanuit jouw mens-zijn dus vanuit jouw hart. 'plaats je eens in de schoenen van mij... zodat je alles meer kan begrijpen en voelen'.

Ondersteunend aanwezig zijn kan je door:

~ gewoon...er zijn, aanwezig zijn:

Als je hoort wat mij, ons is overkomen dan zou je eerste reactie er moeten zijn van 'onmiddelijk ernaar toe gaan', zonder je te bemoeien of in de weg te lopen. Geen angst hebben van 'wat moet ik zeggen?' Want je hoeft niets te zeggen. Je hoeft alleen maar te luisteren naar mijn nachtmerrie die ik beleef. Of ik heb het nodig heb om mijn verhaal te vertellen, en dan ben ik wellicht erg gesteld op je aanwezigheid. Of ik sluit me af van mijn omgeving en wil niemand zien. Als je dan langskomt of belt, dan zal ik het jou wel kenbaar maken. Maar ik zal niet vergeten dat je er stond, juist in die moeilijke tijden.

~ het onderwerp nooit uit de weg gaan, gewoon er naar vragen en naar blijven vragen

Geregeld ernaar vragen, je hoeft geen angst te hebben om mijn wonden open te rijten. De wonden liggen open! Rouwenden leven in de herinnering en rouw verwerken is nu net: de herinnering plaatsen in het heden, dus nu en hier.

~ luisteren, luisteren, luisteren en nog eens luisteren

Met onvoorwaardelijke liefdevolle aandacht bij mij zijn betekent: 'niet beoordelend en veroordelend, zonder adviezen. Je geeft gehoor aan mijn verhaal door deze te erkennen en te respecteren in mijn gevoel. In die zin probeer je 3 maal goed te luisteren, namelijk naar mijn verhaal, naar mijn gevoelens en naar mijn gevoelens die daar achter zitten.

~ het woord aan de stilte geven

Mag er ook alsjeblieft stilte zijn, zonder ongemak? In een gesprek kan ik tijdens een stiltemoment alles voor mezelf op een rijtje zetten. Als je dan zelf die stilte verbreekt, geef jij richting aan het gesprek. Ik moet zelf het gesprek kunnen leiden. Elke keer als ik mijn verhaal voor de zoveelste keer heb gedaan, is er een heel klein stukje van die ondraaglijke pijn genezen.

~ speken met je lichaam

Als er geen woorden zijn voor het woordeloze verdriet dat ik met me meedraag, waarom dan geen schouderklopje, een omhelzing, een warme lichamelijke nabijheid? Ik vind het zo erg jammer dat er zo weinig mensen zijn die hun lichaam kunnen en durven laten spreken.

~ behoedzaam zijn als je met me praat

Ik, dus de rouwende mensen zijn heel erg kwetsbare mensen omdat wij ons in een emotioneel beladen toestand bevinden. Broze mensen vragen om broze woorden. Bij heel wat mensen leeft de neiging om of in te moeilijke taal uitleg en verklaringen te geven, of het verdriet van mij te minimaliseren. dan is het beter dat je maar gewoon zwijgt!

~ trouw blijven aan het verdriet om het verlies

Rouw, ook mijn rouw blijft niet beperkt tot de eerste weken, maanden en jaren.
DE grote klacht van rouwende mensen en ook van mij is dat ze zo eenzaam zijn met hun verdriet. Marco, mijn tweelingzoon (inclusief alle andere overledenen) wordt dan korte tijd doodgezwegen. En als zijn prille bestaan van de ene onzichtbaarheid in de andere is overgegaan dan lijkt er voor de buitenwereld nog minder ruimte te zijn om te rouwen. Hopelijk heb jij de moed en de mogelijkheid om de geboortedatum van Marco: 08 januari 2002 en de dag dat hij overleed 12 november 2001 op jouw kalender bij te houden. (dus van een te vroeg overleden kindje) Als je dan jaarlijks een signaal geeft dat je die speciale dagen NIET bent vergeten, dan geef je een met dat kleine gebaar ontzettend veel dankbaar medeleven aan ons.
Het is duidelijk dat het nooit te lang geleden is om op die bewuste dagen een teken van verbondenheid te geven. Durf ook na 2, 3, 5, 10 en langer op de sterfdag en geboortedag de telefoon te pakken. Een kort telefoontje, een e-mailtje, een bosje bloemen, een plantje, een kaarsje, een kaartje,... het zijn belangrijke ondersteunende contacten die ouders ook nodig hebben om jaar na jaar o.a. die moeilijke dagen te overleven. En dan heb ik het nog geen eens over de kerstdagen, mijn verjaardag, Barts verjaardag, vader- en moederdag, Johns verjaardag zijn tweelingbroertje.

Dit soort gedrag kan ten koste gaan van relaties. Niet zo gauw tussen Bart en mij, de ouders,
maar wel met familie, vrienden en kennissen. Dat zou voor een rouwende wéér een verlies betekenen wat er bovenop komt. En wat zeer zeker niet nodig zou zijn geweest, als je de bovenstaande 7 punten had gelezen of geweten en deze ook had toegepast.