't Leven...zoals 't onstaan van een vlinder

Een man vond eens een cocon.
Hij bewaarde hem in een pot met bladeren, zodat de vlinder veilig kon groeien en uitkomen.
Op een dag ontstond er een kleine opening.
De man zat naast de pot, en keek toe hoe de vlinder enkele uren worstelde
om zijn lichaam door het kleine gaat je te persen.
Tenslotte leek het erop dat hij geen vooruitgang meer boekte.
Het zag ernaar uit dat de vlinder zover was gekomen als mogelijk was, maar nu niet verder meer kwam.
Toen besloot de man de vlinder te helpen.
Hij nam een schaar en knipte het overgebleven dichte gedeelte van de cocon open.
De vlinder had een gezwollen lichaam en verfrommelde vleugels.
De man bleef ingespannen de vlinder bekijken, omdat hij elk moment verwachte dat de vleugels zich zouden ontvouwen zodat ze de vlinder konden dragen,
wiens lijfje zich met wat tijd ook wel zou vormen.

Geen van beide gebeurde.
Het was zelfs zo dat de vlinder de rest van zijn leven rondkroop met een gezwollen lichaam en verfrommelde vleugels.
Het was nooit in staat om te vliegen.

Wat de man in al zijn goedheid en haast om te helpen niet had begrepen,
was dat de beperkende ruimte van de cocon, en de worsteling door de kleine opening noodzakelijk waren voor de vlinder.
Hierdoor werd vloeistof van het lichaam van de vlinder naar de vleugels geperst, zodat hij klaar zou zijn om te kunnen vliegen, wanneer hij zichzelf bevrijd had uit de cocon.

Soms zijn worstelingen precies datgene wat we nodig hebben in het leven.
Als we door het leven zouden gaan zonder enig opstakel of enige worsteling,
dan zou ons dat kreupel maken.
We zouden nooit zo sterk zijn als we wel zouden kunnen zijn.
En behalve dat zouden we nooit in staat zijn onze vleugels te kunnen gebruiken om te vliegen!