|
In de meeste gevallen is het de vader
in een enkel gevallen is het de moeder
Ik ga nu van een moeder uit die haar kinderen al bijna 9 en 5 jaar niet meer heeft gezien.
Lees bij het * in jouw eigen geval in plaats van 'moeder' dan vader. Ik voel elke dag ontzettend veel pijn, verdriet en gemis door: toen je me liet weten dat je niets meer van mij wilde weten, werd mijn hart uit me gerukt, ik kreeg geen lucht meer, en voelde me meer en meer stukje bij beetje doodgaan
DOORDAT:
Ik mis je elke dag, elk uur, elk minuut, elke seconde en denk voortdurend aan je.
Als ik kinderen zie spelen met hun moeder* en 'mama' hoor roepen naar haar, mis ik jullie hierdoor nog meer. Ik loop daar gauw weg.
Als andere moeders* over hun kind(eren) praten voel ik me rot. Ook al ze bijvoorbeeld herinneringen ophalen
Als ik jarig ben loop ik hoopvol naar de brievenbus maar vind geen kaartje. Misschien dan een telefoontje? Of een sms-je? Ik wacht de hele dag, en elke keer als een ander belt dan ben ik teleurgesteld. 's Avonds ga ik verdrietig naar bed. Nog dagenlang loop ik hoopvol naar de brievenbus en verlies de telefoon niet uit het oog.
Als ik door de omgeving loop te wandelen of te fietsen denk ik aan jullie, want jullie hebben toen hier ook gelopen en gefietst met mij.
Als ik op de plek kom waar je als kind altijd graag schommelde of klom of de eendjes voerde in het park, doet het me ontzettend pijn; want alle leuke herinneringen komen naar boven.
Omdat alle leuke, normale dingen met jou me afgenomen zijn
Als jij jarig ben en ik mag je verjaardag niet samen met je vieren, ik mag je zelfs niet bellen om je te feliciteren. (het mag ook niet van je vader*)
Als ik je niet mag zien rond de feestdagen (eigen verjaardag en die van oma en opa, Sinterklaas, Kerst, Oud en Nieuw, moederdag, etc.)
Ik vraag aan andere kinderen hoe het met je gaat, wat je doet, hoe het op school is
Ik doe net of je er nog bent, dat geeft me een heel fijn gevoel, net alsof je nooit ben weg geweest.
Ik praat tegen je foto, houdt je foto dicht tegen mij aan en knuffel je (foto)
Als ik ga slapen denk ik aan je, je foto staat op mijn nachtkas tje, ik geef je een nachtzoen, dag lieverd, welterusten, misschien.... misschien morgen...
Hoopvol sta ik de volgende ochtend op... wie weet misschien vandaag ... ik wacht de hele dag op je, denk aan je... maar ook deze dag laat je niets van je horen, ik mis je zo!
Soms wil ik zelfs niet meer opstaan omdat ik dan weer met mijn intense verdriet de dag door moet.
Ik wil die pijn niet meer voelen, dat intense gemis. Ik smeek of ik dood mag gaan. Misschien dat ik straks wel een ongeluk krijg. Eindelijk die pijn niet meer. Ik weet niet hoe lang ik dit nog kan dragen.
Ik slaap vaak erg slecht omdat ik veel nadenk over jou en je vader* en hoe het nu verder moet doordat ik in die gekmakende en geldverslindende procedures verwikkeld zit en geconfronteerd word met de beschamende werkwijze van instanties en kinderrechter. Waarom willen ze bijvoorbeeld liever de leugens aanvaarden dan de waarheid, zelfs als er bewijzen zijn.
Ik ga het steeds moeilijker vinden om nog leuk met kinderen om te gaan door de valse beschuldigingen van je vader* (bijvoorbeeld dat ik je mishandeld hebt, gestolen hebt, ziek ben, je in de steek heb gelaten,...)
Door de hele situatie krijg ik concentratieproblemen bij de gewone dagelijkse zaken in mijn bestaan en werk
Ik heb problemen in mijn huidige relaties door de constante aandacht voor de situatie rond de omgang met jou en daarom ga ik andere zaken minder belangrijk vinden
Door het intense verdriet en de machteloosheid wordt mijn gezondheid aangetast. Ik kan en mag mij nl. o.a. niet verweren, of althans met je praten om uit te leggen dat de zaken niet zijn zoals jij ze ziet, maar dat ze zo voor je gehouden worden door je vader. Alleen de leugens tellen nog, ik zou je zo graag de waarheid willen vertellen.
Ik ervaar een soort van verliesverwerking en rouw en moet doormaken dat je nog wel degelijk in leven bent !
Een plaatsvervangend verdriet voor je ervaar, die door de houding en het gedrag van je vader* gedurende soms jaren in je jonge bestaan alle contact en omgang met mij en vaak ook je oma en opa,
je halfzusje(s) en/of halfbroertje(s) en andere familieleden moeten missen. Zij houden ook van je en missen je erg.
Doordat ik zoveel verdriet heb en niet weet hoe ik er verder mee om moet gaan moet ik hulp gaan zoeken. Ook dit soort hulp kan mij niet echt helpen. Want als er iemand dood gaat kan je er echt om gaan rouwen, maar hoe moet je rouwen om je kind dat nog leeft? Niemand kan mij dus helpen, alleen jij. Want jij leeft en jij leeft in mij elke dag.
Doordat niemand mij kan helpen en ik dag in dag uit niets van je hoor of lees ben ik medicatie gaan slikken, onder toezicht natuurlijk. Hierdoor wordt alles wat 'dragelijker.' Ik ben nu bang dat iemand erachter komt want zeer zeker zal je vader hier misbruik van maken en mij als psychisch ziek persoon aan jou voorstellen. Terwijl ik alleen maar probeer te overleven en juist voor jou elke dag klaar te staan.
Ik draai muziek van jou en zit soms tijden in jouw kamer of op je bed, dan heb ik het gevoel dat je dicht bij me bent
Ik schrijf brieven naar je en bel je heel vaak. Heb gezellige gesprekken met je en we hebben samen plezier. Ik praat overdags ook vaak met je.
Het doet me ongelofelijk veel verdriet dat ik je niet kan en mag waarschuwen dat wat jou wordt aangedaan door je vader* jou misschien nu al maar zeker in de toekomst problemen kan veroorzaken. Zelfs in jouw toekomstige relatie en dit kan doortrekken tot en met jouw eigen kinderen. Jij hebt een vader èn een moeder en je hebt recht op allebei. Ongeacht hoe de ouder erover denkt.
Ik wil je niet meer zien of spreken. Het doet me te veel pijn om telkens weer afgescheept te worden. De verwachtingen telkens weer maken me kapot.
Ik hoop dat je een goede partner vind die je ogen opent. Dat je dan moeite gaat doen de waarheid te vinden.
Ik weet niet waar je woont, vraag het overal maar niemand wilt of mag antwoord geven. Waar ben je?
Je schijnt nu een relatie te hebben, en vraag me af hoe mijn schoonzoon is.
Ik vraag me af of ik al kleinkinderen heb. Het volgende gemis dat ik erbij krijg en heb.
De definitieve verandering voor o.a. mijzelf:
Het leven van mij dat, behalve van alle contact met jou/jullie beroofd is, en ook nog door de vader* valselijk wordt beschuldigd (van bijv. sexueel misbruik van jou, diefstal, psychsich gestoord te zijn, mishandeling, in de steek gelaten te hebben etc...), verandert vanaf dat moment op een ongelooflijke manier. Ook het leven van mijn familie ontkomt niet aan een verandering. De toekomstkansen van mij worden zwaar belast en bemoeilijkt. Een sepot na justitieel onderzoek of een vrijspraak doen hier weinig aan af. Het maatschappelijke psychische effect en ‘principe' van “waar rook is is misschien ook vuur”, en dát kunnen we niet riskeren, geldt ook hier.
Ook al is er sprake van niet bestaande, door de vader* opgetrokken, valse ‘psychische', vaak oncontroleerbare, rook. De moeder* is gestigmatiseerd. Het kost een vader* niets om een valse aangifte te doen. Na een sepot hiervan worden geen enkele kosten op de vader* verhaald. Het is gewoon, op kosten van de overheid, vrij ‘prijsschieten' op moeders*. Je weet maar nooit, misschien lukt het me haar* zó kapot te krijgen, moeten vele vaders* haast wel denken, die bewust deze valse aangiften doen. Niet beseffende welke (in)directe psychische schade ze tegelijk aan hun kind(eren) voor het leven toebrengen ! Elke beschadiging van de vader* is een (in)directe beschadiging en belasting van het kind, voor het leven!!
 |
