Ouderverstoting: een verhaal van pijn en onmacht, vechten en opstaan…

Echtscheidingen zijn legio. We staan zelden stil bij het lot van de eventuele kinderen. Gelukkig bestaat er zoiets als co-ouderschap. Ondanks vele goede voornemens kan een echtscheiding met onderlinge toestemming toch ontaarden in een vechtscheiding met als inzet het verwerven van de gunst van de kinderen. Het al dan niet bewust opzetten van kinderen tegenover de ex kan extreme vormen aannemen. Ook kinderen kunnen een ouder verstoten.

Dorien: “Langzamerhand begin ik aanvaarden dat ik mijn kinderen misschien nooit meer zal zien. Ik moet het loslaten en verder bouwen aan een eigen leven.”

“Hoe moet ik mijn verhaal beginnen,” vraagt Dorien zich af. “De oorzaken? De pijn en het verdriet?” Voor de buitenwereld leek het alsof Dorien alles had wat het leven kon bieden. Samen met haar man nam ze een zaak over. Huisje, tuintje, twee adolescenten… “Omwille van de kinderen bleef ik twintig jaar getrouwd. Ik voelde me onbegrepen en ongelukkig. Ik werd geleefd. Het constante samenzijn met mijn man werkte verstikkend. Hij wou vooral materiële rijkdom. Ik wou meer diepgang in mijn leven, kampte met een onbestemd verlangen…”

Zes jaar geleden worstelde Dorien met een burn-out. Ze wou een vreemde taal studeren en trok een week lang op taalkamp in het buitenland. “Het was de eerste keer in mijn leven dat ik alleen op stap was. Alle onderdrukte gevoelens kwamen naar boven. De uitbarsting gaf me een bevrijdend gevoel.”

Terug thuis wou Dorien scheiden met onderlinge toestemming. “Het voelde goed aan. Ik nam een beslissing met mijn hart. Financieel kon ik meer uit de scheiding halen, maar ik wilde niet het onderste uit de kan. Ik dacht: mijn man krijgt een beter leven. Ik kan opnieuw beginnen. Zo worden we allemaal weer gelukkig.”

Dorien wou zich bezinnen en trok voor de tweede keer naar het buitenland. Ze zou twee maanden wegblijven. De kinderen mochten haar vergezellen, maar ze bleven liever thuis. “Ik wou zeker zijn van mijn beslissing en alles op een rijtje zetten. Dat had ik nooit mogen doen. Dat ik tijd wou voor mezelf is me flink kwalijk genomen.”

De scheiding verliep vlot. De kinderen zouden bij Dorien wonen en in het weekend bij hun vader op bezoek gaan. Het huis werd aan Dorien toegewezen. Door omstandigheden woonde ze een jaar in een andere stad vooraleer ze het huis kon betrekken. Toen liep het mis. “Ik begreep het niet. Ik had absoluut geen contact meer met mijn ex noch met mijn kinderen. Ik zocht hen op. In hun ogen was ik niets meer waard. Hun kwaadheid kwelde hen. Ze negeerden en treiterden me… De jongste bedreigde me zelfs met een mes, maar hij heeft me nooit iets gedaan. Mijn ex dreigde dat ik de kinderen nooit meer zou zien.” Hij kreeg zijn zin. De kinderen weigerden elk contact en verbraken zelfs de banden met Doriens familie. Met behulp van familie en wederzijdse kennissen ondernam Dorien talrijke pogingen om de dialoog met haar ex-man op gang te trekken. Telkens botste ze op een onverbiddelijke neen.

“Toen ik terug naar huis kon, was alles wat leefde – al mijn eigen huisdieren – weg of dood. Alle familiefoto's waren verdwenen met uitzondering van foto's waar ik alleen op stond. In een boom voor het huis hing een strop… Hij wou me kapot! Zo kwam het toch over. Ik voelde me onbegrepen. Ik was toch altijd een goede moeder geweest!” Dorien knakte.

Dorien leerde een man kennen. De vriendschap groeide uit tot een relatie. Desondanks zakte Dorien steeds dieper en dieper in een depressie weg en die ontaardde in een psychose. Haar vriend bleef haar steunen. Dorien volgde therapie en ontmoette gelijkgestemde zielen. Na een jaar raakte ze uit de impasse. Daarna vatte ze studies aan, volgde cursussen en kreeg haar leven terug op het goede spoor.

“Ik heb mijn leven opnieuw een positieve wending gegeven. Ik heb de creativiteit in mezelf ontdekt. Alles heeft zin in het leven. Ook de pijn. Aanvaarding betekent ruimte creëren, verder gaan. Ik ben tevreden… Mijn hart is ondanks de pijn opengebloeid. Af en toe steekt de pijn omwille van het verlies nog eens op.”

Zes jaar is een lange tijd. Koestert Dorien nog enige hoop op hereniging? “Met Liesbeth gaat het goed. Zij herstelde het contact met mijn ouders. Ze verwijt me nog steeds dat ik haar vader onrecht heb aangedaan. Mijn jongste zoon heb ik een paar keer toevallig ontmoet. Het ontaardde telkens in een kort maar pijnlijk conflict. Over hem weet ik eigenlijk niets. Waarschijnlijk stelt hij het goed. Anders zou ik toch wel iets vernomen hebben. Hoop op toenadering? Misschien als ze zelf kinderen krijgen. De tijd zal het leren. Misschien wel, misschien niet…”

Ouderverstoting

Definiëring ouderverstoting

Tijdens of na een echtscheidingsprocedure of een ander conflict tussen twee partners kan één van de partners de andere ouder moedwillig verstoten. In de meeste gevallen is de verstotende partner de moeder. In zeldzame gevallen kan dit ook de vader zijn. De verstotende partner heeft als doel de ex-partner volledig uit het leven van zichzelf en de kinderen te bannen. Kinderen gaan al dan niet bewust over tot kopieergedrag van de verstotende ouder en dat kan tot oudervervreemding leiden. Zowel de kinderen als de verstoten ouder lopen emotionele en psychologische schade op.

Info: ouderverstoting en oudervervreemding

website: www.ouderverstoting.nl ; www.ouderverstoting.be

Forum voor moeders van kinderen met het ouderverstoting syndroom PAS, Parental Alienation Syndrome: http://ouderverstoting.yourbb.be

Tekst: Ria Anyca

01/10/2008 www.karaat.be

Uit het leven gegrepen: "Ik zal zorgen dat je de kinder nooit zal krijgen, over mijn lijk je krijgt ze niet. Ik zal er alles aandoen en ik zal er voor zorgen dat ze (de kinderen) dit nooit zullen merken..." Inmiddels heeft hij ervoor gezorgd dat haar kinderen haar niet willen zien, nog spreken. Het zal in februari 2011 dan 9 jaren zijn dat haar exman de verwijdering tussen de moeder en haar kinderen compleet heeft gemaakt. Vol trots zegt hij nu tegen haar: 'jij hebt de kinderen in de steek gelaten', 'je hebt hier zelf voor gezorgd' en dit zegt hij het liefst in het bijzijn van derden.