Ik wil even reageren, maar dan van aan de "overkant".
Mijn ouders zijn gescheiden, een echte "vechtscheiding" en uiteindelijk heb ik toen met beiden gebroken.
Iedereen heeft iedereen toen enorm gekwetst, en er zijn dingen gebeurd die je echt niet voor mogelijk houdt.
Pas nu, jaren later heb ik alles een plaatsje kunnen geven.
Begrijpen doe ik het nog steeds niet (zowel het gedrag van mijn ouders als het mijne) maar ik kan ermee leven.
Ik had zelf met mijn moeder gebroken toen ik ongeveer 12 was, mijn vader liet me achter toen ik 16 was...
Ik ben overal en nergens opgegroeid en het heeft me gemaakt tot wie ik nu ben: rebels, keihard maar overgevoelig (ik bleit voor het minste, maar dan wel waar niemand het ziet, slechts enkelen weten dit).

Ondertussen ben ik getrouwd, heb een dochtertje én heb ik weer contact met mijn beide ouders (kben vorige week nog met ons moeder gaan shoppen).
Ze mogen elkaar wel niet zien (die 2 helpen mekaar om zeep) maar ik kom met beiden heel goed overeen; misschien een troost voor jullie?
Het is uiteindelijk, allemaal goed gekomen maar dan wel met veel tijd en boterhammen...

Ik wil jullie veel sterkte wensen en vraag gewoon: geef jullie kids niet op, het is mss niet simpel maar toon hen dat je hen nog graag ziet zonder verwijten naar hen of de andere ouder, een kind ziet andere perspectieven dan jullie en neemt dingen soms verkeerd op.
Probeer misverstanden te vermijden, praat het uit met hen en luister naar hun (kinder)grieven!

Veel sterkte!
tante kat