"Geachte familie,

Steunt u als familielid een aan u bekend proces van ouderverstoting ? 
*ik ga hier van de verstoten moeder uit, het kan natuurlijk ook de verstoten vader zijn!

Een kind ‘kent', afhankelijk van leeftijd, meestal de familie van moeders en van vaders zijde in meer of mindere mate.
Het kind is daar door jarenlange omgang met hen en familiebijeenkomsten (bezoekjes, oppassen, verjaardagen, feestdagen, uitjes, vakanties, telefoontjes, etc.) aan gewend geraakt en dit maakt deel uit van het leven van het kind.

Het kind ontleent aan deze familiecontacten (oma, opa, ooms, tantes, neefjes, nichtjes..) een deel van de eigen identiteit en meestal ook veel plezier.
Het geeft een opgroeiend kind een basisvertrouwen, het gevoel bij een familie te behoren, die om het kind geeft en van het kind houdt.
Deze liefdevolle aandacht voelt het kind, omdat het er gewoon mag zijn, als onderdeel van de familie. 

Een plotseling verlies van deze contacten doordat een kind plotsklaps hiervan afgesneden wordt (gescheiden wordt) omdat de ouders bijvoorbeeld uit elkaar gaan en/of er een conflict ontstaat over de omgang, is een zeer grote belasting voor het kind.
Het kind verliest in het ergste geval plotsklaps álle contacten met de familie van moeder (of vader), omdat vader (één der ouders, in de meeste gevallen is dit de moeder,) het kind geen enkel contact meer met de moeder toestaat.
Dit om uiteenlopende, meestal door de vader bedachte redenen, niet omdat het kind dit wilde.
Vanuit de beleving van het kind is het alsof de moeder plotseling niet meer bestaat, te vergelijken met een plotseling overlijden; het ziet en hoort niets meer van haar. U weet als familie uit eigen ervaring dat het kind altijd een goed contact had met de moeder (én vader) en graag bij moeder was en activiteiten met haar deed.

Na maanden, soms jaren, zonder contact tussen kind en moeder, merkt u dat het kind niet meer naar de moeder wil.
Vanwaar deze omslag bij het kind ?

Vaak hebben zich ondertussen tussen de moeder en de vader ruzies voorgedaan over de voortzetting van de omgang of zijn deze inmiddels (of nog steeds) aan het procederen.
Mogelijk heeft de vader de moeder om zijn verhaal extra kracht bij te zetten ondertussen formeel van ernstige zaken zoals (sexueel, lichamelijk geweld,...) misbruik,... beschuldigd.
De verhoudingen tussen vader en moeder zijn hierdoor naar een dieptepunt gebracht.
Beiden met de hakken in het zand.
Als het kind al niet direct geconfronteerd wordt met een kwade vader, waarbij het voor het kind duidelijk is dat de vader kwaad is op de moeder, voelt een kind dit meestal toch feilloos aan, ook al kan het dit vaak niet verwoorden.
Daarnaast vervreemdt het kind steeds meer van de moeder.
Er vindt na verloop van tijd steeds meer vernietiging plaats van de opgebouwde band en hechting.
Het kind kan de eigen ervaringen van het samen met de moeder zijn namelijk niet meer verversen, deze zakken langzaam weg, mede door het niet ‘levend' houden door de vader van het moederbeeld bij het kind.
Het kind en de moeder missen van elkaar de ontwikkelingen in de persoon, het dagelijks leven, de familieomstandigheden. Beiden raken 'achterop' op elkaars leven.
Het moederbeeld raakt bij het kind gefixeerd op wat het zich nog kan herinneren en wat het er door de vader aan beelden bij krijgt.
De moeder moet het doen met haar herinneringen, foto's en wat zij eventueel via anderen hoort over haar kind.

Als mogelijke ‘overlevings strategie', om zelf niet teveel in de knoop te komen, om met de eigen emoties om te kunnen gaan, stopt het kind de positieve gevoelens voor de moeder weg en neemt uit loyaliteit naar de vader zijn negatieve, afstotende, houding naar de moeder langzamerhand over.
Het kind vertoont, mede uit angst ook de vader te verliezen, steeds meer sociaal ‘wenselijk' gedrag.
Gedrag waarvan het kind denkt dat het daarmee de vader een plezier doet en daarmee meer geliefd wordt door de vader (als verzorgende ouder) (alle opgroeiende kinderen willen dat hun ouders hen waarderen).
Het kind in deze situatie kan vaak geen of geen steekhoudende redenen noemen waarom het de moeder niet wil zien omdat het niet een eígen gevoel is, maar ‘overgenomen' / gekopieerd van de vader.

Vervolgens wordt deze verandering in het gedrag en de houding en uitingen van het kind door de vader (en omgeving van vader, familie, artsen, therapeuten, instanties, jeugdzorg, RvdK, etc..) vaak als ‘bewijs' aangevoerd dat het kind de moeder niet wil zien; dat dit de wil van het kind is en dat de wil van het kind gerespecteerd moet worden.
Hierbij wordt volledig voorbijgegaan aan het verleden, de kwaliteit van de omgang met de moeder in het verleden en aan de invloed (houding/gedrag) van de verzorgende ouder (meestal de moeder) gedurende de tijd dat er totaal geen contact tussen het kind en de moeder is geweest.

Mogelijk bent u als familie op de hoogte of is het voor u duidelijk dat er in uw familie een kind is dat op deze manier van één van haar ouders en familie gescheiden gehouden wordt. Wat doet u, als familie van de moeder? Wat doet u, als familie van de vader? Steunt u als familie het proces van ouderverstoting, een ernstige vorm van psychisch-emotionele kindermishandeling? En het kind dan?
Is het kind niet nog steeds deel van de familie?
Laten we het kind als familie verder maar aan haar-zijn lot over?
Moet het kind het zelf maar uitzoeken?
Betekenden al die contacten tussen het kind en de familie (van moeder) niets voor het kind?
Is contact van het kind met de familie van de moeder beter dan contact met de familie van de vader?
Allemaal te moeilijk?
Niets doen? Bescherming privacy?
Niet ons probleem?
Overlaten aan ‘de overheid'?
Aan overbelaste medewerkers jeugdzorg, kinderbescherming, rechters?
‘Wachten op de brandweer' om het spartelende/verdrinkende kind, uw eigen familielid, voor u uit het water te halen?
Machteloos?
Of neemt u initiatief voor het kind? Wie houdt u tegen? Hoe kunt u als familie genieten van het kind als het kind bewust door één ouder van het kind (uw familielid) de andere helft van haar familie wordt onthouden?
Niet mee bemoeien, kwestie tussen de ouders?
Pure privézaak, heeft de familie niets mee te maken?
Of stapt u over uw trots heen en gaat u voor het kind aan de slag?
Gaat u intensief praten met beide partijen en zorgt u er als familie voor, middels het maken van goede afspraken, dat het opgroeiende kind de beíde ouders kan blijven zien , meemaken en kennen ?
Het is mede aan u!!!"

www.ouderverstoting.nl

Uit het leven gegrepen: "IK ben hier de baas, niet de rechter, niet de raad voor de kinderbescherming, niet de instanties, Ik ben de baas en IK bepaal wat er gebeurd. Ben je hier niet mee eens dan begin je maar een rechtszaak". (weigering naleving uitspraken kinderrechter, verzoeken van de kinderen,...)