Deze webstek/tekst is opgedragen aan alle kinderen van wie de ouders heel veel van hen hebben gehouden, maar die als pubers toch hebben gemeend dat het goed was te beslissen dat zij die liefde van één van hun beide ouders verwerpen.

Onder druk van een intensieve gevoelsmatige chantage, waarvan zij zich niet bewust waren, zijn ze ook onbewust de gewapende arm geworden van een echtelijke wraak.

Het Gerecht neemt dikwijls helemaal niet de houding aan die nodig om die adolescenten te redden, en die klaarblijkelijk hoegenaamd geen besef hebben van het verderfelijke en catastrofale karakter van die gebeurtenissen op hun psychologie en hun toekomst na vele jaren verrotting van de situatie.

Hun persoonlijkheid is na vele jaren totale breuk met die ouder grondig aangetast, erger, steeds zonder dat zij daarover gewetensbezwaren hebben.

Zij zijn aldus voor altijd verloren, menselijke wezens die tot « immorele » automaten zijn vervormd, in feite « van buiten uit verdorven ».

De verdorven vervorming van hun persoonlijkheid, als gekneveld in volle adolescentie, wordt dan vast en onomkeerbaar en zij blijven op die wijze onbewust voor het leven verminkt.

Zelfs de liefde van die ouder hoe krachtig die ook is, kan jaren later daaraan niets veranderen

Hun levens zijn voor altijd gescheiden, hun relatie verloren, vernietigt, dood.

Hoewel die kinderen innig bemind werden, worden zij als volwassenen onbereikbaar voor die liefde, ongevoelig, want geschonden door wat men kan noemen een processus van « vervreemding », uitgelokt en/of in gang gezet door de andere ouder, verdorven als zij zijn in een rol van steunpilaar van de hoedende ouder, die zij moeten volhouden tegen de natuur in in een situatie die volslagen anti-opvoedkundig is.

Alles moet nog worden gedaan op het vlak van familierecht in deze aangelegenheid, want het gaat hier duidelijk over een sociale genocide die duizenden kinderen raakt.

In afwachting zijn het – moge rust in hun gemoed komen – arme opgroeiende jongeren van gisteren en van tegenwoordig, en dus arme volwassenen van morgen die tot het einde van hun leven voor toch twee derde onder hen er nooit in zullen slagen weg te komen uit de psychologische valstrik waarin zij gevallen zijn.

Ouders die betrokken zijn in dat probleem, los uw greep niet in gerechtelijke procedures en aarzel niet de documenten te gebruiken van deze webstek om de rechter en ook de psychologen en de aangeduide deskundigen bewust te maken van de zwaarwichtigheid van de situatie en van de noodzakelijke middelen om uw kinderen te redden.

Als uw kinderen meerderjarig zijn geworden, alleen, zonder gerechtelijke hulp en uw kinderen volwassenen zijn geworden, dan moet u een nieuwe houding aannemen en u ervan bewust zijn dat de valkuil zich gesloten heeft over uw kinderen.

Laat uw deur open en zorg dat de kinderen dat weten, koester geen wrok tegenover hen omdat zij « vervreemd » werden door (de psychologie) van uw ex-partner en dikwijls ook door de omgeving van die ex-partner. Uw vroegere partner is dikwijls zelf vervreemd van zijn/haar eigen psychologie hetzij vrijwillig hetzij onvrijwillig vervreemdend.

Het dient tot niets achter hen aan te « hollen » noch om u schuldig te voelen. Die kinderen van wie u vroeger hebt gehouden, zijn verschillend geworden, zij zijn niet meer dezelfden (dan die van wie u vroeger gehouden hebt); zij zijn vervormd, die volwassenen zijn noch langer kinderen noch uw kinderen zoals voorheen : leer dat ten volle onder ogen te zien, de werkelijkheid objectief te erkennen.

U hebt recht op uw eigen leven, uw eigen geluk, laat u niet overrompelen door hun verwerping die geen verwerping is van uw kinderen maar van volwassenen die heel vreemd staan tegenover u, heel verschillend zijn van u ; zij zitten verstrikt in een situatie die uw liefde als ouder niet meer nodig maakt als toen zij nog kinderen waren.

Noch woede, noch onverschilligheid, maar uw liefde moet anders tot uiting komen, beschikbaar blijven als zij intussen zich daarvan bewust worden. Maar als dat niet gebeurt, behoud dat vermogen en die creativiteit om van uzelf en van uw nieuwe of toekomstige partner te houden en ook van hen die u nu omringen. Aarzel niet om uw leven als volwassene te leiden en bewaar zorgvuldig de herinnering van uw geluk en van uw gave als actieve ouder en wees tevreden dat u van uw kinderen hebt kunnen houden, gedaan hebt wat nodig was voor hen. Nu zij volwassen zijn en nu u objectief uw verwijdering - hoe onjuist en hoe ongerechtvaardigd ook – constateert, herneem uw autonomie als volwassene (die voordien zeker ouder was en die het desgevallend opnieuw zou kunnen worden maar enkel als uw kinderen het geluk kennen in hun leven gezonde relaties terug te vinden en die hun hart opnieuw openen en die uit de valstrik wegkomen waarin zij gevallen waren ondanks u, ondanks hen.)

Vat moed en heb lief, heb óók uzelf lief, u hebt er recht op.

Blijf van hen houden, blijf constant van hen houden, maar anders, volgens de fasen en de gebeurtenissen van het leven.

Blijf vechten in de mate dat het Gerecht hen kan helpen en hun situatie kan redden.

9 april 2005

Tekst van Jean-François Hogne

Nederlandse vertaling uit het Frans Ghislain Duchâteau

Uit het leven gegrepen: 'Mama geef papa alsjeblieft in alles zijn zin want dan wordt hij niet boos op ons!'