Hoe komt het toch dat dit maatschappelijk aanvaard wordt ? Onbekendheid met de feiten ?
De RvdK 1 gaat er voor het gemak vanuit, dat het merendeel van de moeders impliciet altijd ‘goede'ouders zijn en ook altijd ‘de meest fundamentele belangen' van het kind uitzoeken en altijd daarnaar handelen.

Voor het gemak ervan uitgaat dat er geen moeders zijn die deze afwegingen niet maken. Niet wil geloven dat moeders eigen belangen voorop stellen en door eigen gedrag en houding hun kinderen (en de familie van de kinderen aan vaders zijde) zwaar psychisch leed toebrengen.. De RvdK 1 die domweg ervan uitgaat dat er geen moeders zijn die weigeren met de uitwonende ouder te praten, die weigeren om afspraken te maken en na te komen, die weigeren wat ze eventueel rechtens is opgedragen, die weigeren de kinderen in alle vrijheid van hun familieleven met de andere ouder te laten genieten...

Als een kind jarenlang een normale, prima relatie had met beide ouders en er een goede hechting met beiden en een aantoonbaar gevoel van veiligheid en geborgenheid bestond, dan wordt dit kind zwaar traumatisch psychisch beschadigd door plotsklaps afkappen van elk contact met één van die ouders. Dit is vergelijkbaar met de diepe verliesemoties die een kind ervaart na plots overlijden van één der ouders. Dit is een concrete vorm van ernstige psychische kindermishandeling (zie ook artikel van prof. mr. G.P. Hoefnagels in Echtscheidingsbulletin maart 2004).

Als RvdK 1 en rechtbank zich op een ongewenste manier mengen in de privésfeer van kinderen en hun ouders, die door de zeer lange procesgang en tegen regelgeving in veel te lange onderzoeksperioden hanteren -zonder ondertussen familieleven tussen kind en ouder-, worden ouders tot een vorm van juridisch ‘gevecht' gedwongen waar zij niet om gevraagd hebben en de kinderen al helemáál niet. Vaak is het hierbij één van de ouders die niet wíl communiceren, meestal de moeder.

Er kan dan dus niet gesproken worden van ‘twee vechtende ouders' als één ouder niet bereid is tot enig overleg en op alle manieren zaken blijft frustreren en weigeren. Hier is sprake van een blokkade en onverantwoorde invulling en uitvoering van het ouderlijk gezag door de weigerende ouder. Dit gedrag kan de andere ouder niet verweten worden. Ook kan niet verweten worden dat op civiel beschaafde manier via rechtbank een beroep gedaan wordt om hierin corrigerend op te treden. Het kind dient beschermd te worden tegen een dergelijke onverantwoorde invulling en misbruik van het ouderlijk gezag.

Hier zal daarom van hoger hand snel, kordaat en duidelijk ingegrepen dienen te worden om de kinderen hun relaties en hechting met beide ouders ongestoord doorgang te kunnen laten vinden.

Onrust ontstaat bij grote en plotselinge veranderingen in het bekende leef- en contact-patroon van het kind. Er zal hiervoor een minimaal familieleven moeten blijven bestaan tussen kind en de elders wonende ouder.

We moeten voorkomen dat een onrealistisch, onjuiste beeldvorming bij kinderen ontstaat c.q. wordt aangeleerd van de ouder die, na het uit elkaar gaan als partners, elders gaat wonen. Het verliesgevoel, de pijn en het verdriet bij de kinderen te minimaliseren is de opdracht waarvoor ouders en eventueel betrokken RvdK 1 en rechters zich dienen in te zetten. Dit schreeuwt om een goed geregeld en ononderbroken familieleven met beide ouders. Het op dit vlak in de steek laten van kinderen is een morele doodzonde waar wij ons als maatschappij voor moeten hoeden. Niet voor niets is respect voor het familieleven in het EVRM 3 opgenomen en is het familieleven met beide ouders een fundamentele vrijheid van de mens. Het respectloos ontnemen van deze vrijheid is een fundamentele misdaad tegen de mens.

De RvdK 1 vergeet voor het gemak het verlies en de pijn dat in veel gevallen, door eigen adviezen aan rechters, het kind wordt aangedaan; door het simpelweg het familieleven met een ouder te ontzeggen en deze ouder (meestal de vader en zijn familie) van ‘rechtswege' voor jaren volledig uit het leven van het kind te bannen !

Volgens de RvdK 1 moeten de kinderen het eigenlijk helemaal te vertellen krijgen hoe het leven er in de nieuwe situatie (na het uit elkaar gaan van beide ouders) uit moet komen te zien. De ouders kunnen dat in hun ogen niet zelf regelen. Ze willen kinderen de macht geven waar ze nog niet aan toe zijn (daarom zijn het immers kinderen). Ook ouders moeten weer in hun nieuwe situatie groeien. De kinderen maken dit gewoon mee. Kinderen leren hiermee dat er grote veranderingen in het leven kunnen plaatsvinden en leren dan hoe daarmee omgegaan kan worden.
Typisch jaren '70 idee, alles moet kunnen en vooral die tere zieltjes van de kindertjes geen ‘geweld aandoen' door ze weg te houden van (te ‘beschermen tegen'; ja, dus tóch ‘kinderbescherming') grote veranderingen in het leven of als ouder duidelijke grenzen te stellen. Daar kunnen de kindertjes ‘niet tegen' en belemmert ze in hun ontwikkeling..

Het feit dat de RvdK 1 een kind door haar adviezen bewust soms jarenlang de vader afneemt, zelfs het de vader gerechtelijk onmogelijk maakt zijn kind in die jaren te mogen zíen, geeft blijk van ontkenning van de kwaliteiten van vaders en lijkt op een diepe agressie naar en respectloosheid voor vaders en hun familie.

Al had een kind geen ‘recht op ontwikkeling', een kind ontwikkelt zich toch wel, dat is een natuurlijk gegeven van opgroeiende mensen. Slechts de manier waarop een kind zich ontwikkelt is op allerlei manieren in positieve of negatieve zin te beïnvloeden door invloeden uit de omgeving. Deze omstandigheden zijn voor elk kind anders.

“Ouders hebben samen de plicht...”

Daar moeten ze dan wel toe in de gelegenheid gesteld worden!

Door fundamentele zaken als het familieleven te onthouden aan een ouder wordt dit tot een onmogelijke opdracht, waar nooit aan voldaan kan worden..

Een (praktijk) voorbeeld van wat dan niet meer zou moeten kunnen:
In situatie x kwam nooit huiselijk geweld voor. Moeder en vader hadden een relatie waaruit een kind is geboren, zij wonen niet bij elkaar. Nooit hebben ouders iets met politie, advokatuur, rechtbank, RvdK, te maken gehad. 5,5 jaar vindt een prima familieleven met beide ouders plaats, middels een onderling afgesproken omgangsregeling. Moeder raakt echter gefrustreerd en wordt jaloers op het ‘vrije' leven van de ex-partner. Moeder wil ook veel meer geld van vader. Vader weigert hierop in te gaan. Moeder beëindigt plotsklaps de omgang en alle contact tussen dochter en vader, dat 5,5 jaar probleemloos verliep; dochter was dol op haar vader. Moeder beschuldigt de vader vervolgens van sexueel misbruik van zijn dochter. Justitie onderzoekt de aangifte en komt na onderzoek tot sepot van de aangifte. Rechtbank herstelt de omgang niet. Moeder weigert elke medewerking aan herstel. Na inmenging van de RvdK 1 en ruim een jaar (!) zgn. ‘onderzoek' met ongegrond advies tegen omgang tussen dochter en vader, dat door een rechter klakkeloos wordt overgenomen, ziet vader inmiddels zijn dochter al ruim 3 jaar niet meer..
Naar moeders gedrag wordt geen enkel onderzoek gedaan. De dochter is door de moeder op traumatische wijze van haar vader gescheiden, wordt moedwillig ook haar oma en opa onthouden. Het gevolg: oudervervreemding, onthechting en ouderverstoting vinden geruisloos en zonder enig ingrijpen van RvdK 1 en rechtbank plaats.. Een ernstige vorm van psychische kindermishandeling.

E.C. van der Waal

8 juni 2004, 's-Hertogenbosch
www.ouderverstoting.nl

1 Raad voor de Kinderbescherming.

2 Internationaal Verdrag Rechten van het Kind.

3 Europees Verdrag Rechten van de Mens en fundamentele vrijheden.

4 Meestal worden de vaders het familieleven met hun kinderen ontnomen door  moeders, RvdK en    rechtbank. In verband met de duidelijkheid van de tekst is er in dit essay voor deze weergave    gekozen, die het meest met de realiteit overeenkomt.