Ik ben hier van een stiefvader uitgegaan.

Soms ontstaan er omgangsproblemen als er een stiefvader (of dus een stiefmoeder) ten tonele verschijnt.
Het maakt daarbij geen verschil of zij letterlijk stiefvader is, dus getrouwd met de moeder, of niet.
Wij hebben herhaaldelijk meegemaakt dat probleemloze, soepele omgang plotseling aan strenge regels onderworpen werd en sterk verminderd, en geleidelijk stopgezet.
Een stiefvader die dat proces in gang zet is erg gesteld op bewijzen van ‘respect' van de eigen vader van het kind. Hij zegt bijvoorbeeld dat de omgang dit weekend niet door kan gaan omdat het wel eens glad zou kunnen worden.
Heb niet het hart dan met de trein te komen, want op weg naar die trein kan er immers ook wat gebeuren! Ik had toch gezegd dat het niet door kon gaan? 

Dit schijnt een zo veel voorkomend verschijnsel te zijn, dat de Nederlandse Gezins Raad het zelfs nodig heeft gevonden een folder te maken die onder huisartsen is verspreid.
Daarin wordt het zgn. ‘gesloten stiefgezin' beschreven: 'het verleden wordt uitgepoetst, er is een nieuwe vader dus wie heeft die oude nog nodig, er zijn strenge regels in het gezin, de gezinsleden doen heel veel met zijn allen'.
Het is wel erg jammer dat de Nederlandse Gezins Raad de verkeerde conclusie heeft getrokken: 'rust is het hoogste goed, dus omgang is niet altijd te adviseren.' 

Als u dit ziet gebeuren, probeer het proces dan in een vroeg stadium te stoppen, voordat de moeder hier helemaal aan gewend is.
Schrijf dat u er geen genoegen mee neemt en dat u een procedure zult beginnen als niet binnen een maand de situatie genormaliseerd is. Doe dat vervolgens dan ook.
Leg er tijdens de zitting de nadruk op dat tot dat en dat moment de omgang altijd tot tevredenheid van de kinderen, de vader en uzelf verlopen is, en dat u niets anders vraagt dan herstel van de oude omgangsregeling.
Vraag ook meteen een dwangsom, want uw ex kan duidelijk niet tegen zijn nieuwe vlam op, en die is nu enorm in haar kuif gepikt. 

Dit is ook typisch een situatie waarin veel rechters hun beslissing graag baseren op een deskundigenrapport.
Probeer dat te voorkomen: u bent gewoon de moeder van Pietje, en u hebt al gedurende lange tijd in de praktijk bewezen ‘de omgangsregeling te kunnen hanteren' (d.w.z. dat u minstens uiterlijk de scheiding hebt verwerkt, dat u zich tegenover het kind niet negatief uitlaat over zijn vader, dat hij bij u normaal eet en slaapt, dat u activiteiten met hem onderneemt die bij zijn leeftijd passen, dat u hem niet in gevaar brengt).

Degene die met de ouder buiten huwelijk samenleeft is niet tot onderhoud van de kinderen verplicht, ook niet bij geregistreerd partnerschap.
Wie met de ouder getrouwd is, is dat wel. Wordt dit huwelijk ontbonden, dan vervalt die verplichting t.o.v. de voormalige stiefkinderen.
In principe zijn de verplichtingen van ouder en stiefouder van gelijke rang, zodat de rechter van geval tot geval kan beoordelen in hoeverre de stiefouder naast de ouders tot bijdragen verplicht is.
Zelfs als de achternaam van het kind gewijzigd is in die van de stiefvader en de vader zijn kind nooit ziet, blijft de vader in principe verplicht te betalen.
Wel is er een uitspraak van de Hoge Raad van 22 april 1988 over een geval waarin de vader zijn kind al veertien jaar niet meer had gezien, de moeder sinds tien jaar hertrouwd was, en het kind de naam van de stiefvader droeg.
In dit geval verviel de onderhoudsbijdrage van de vader (Nederlandse Jurisprudentie 1989, 386).

gezamenlijk gezag met een niet-ouder

Als u het gezag over uw kind niet (meer) hebt, kan de rechtbank op gezamenlijk verzoek van de andere ouder en een niet-ouder ‘die in een nauwe persoonlijke betrekking tot het kind staat', hen gezamenlijk met het gezag over het kind belasten.
Zij moeten op de dag van het verzoek ten minste een jaar samen de zorg voor het kind hebben gehad en de verzoekende ouder moet in alle gevallen ten minste drie jaar enige gezagsouder zijn geweest (wet van 30 oktober 1997).
De Boer schrijft in het handboek Personen- en familierecht op pag. 651:
“De ontzeggingsmogelijkheid voor de rechter is, indien aan de voorwaarden van de leden 1-2 is voldaan, zeer beperkt.
Het verzoek moet in beginsel worden toegewezen. Afwijzing kan slechts geschieden bij gegronde vrees dat bij inwilliging van het verzoek de belangen van het kind zouden worden verwaarloosd …
Bezwaren van de andere ouder of bezwaren van het kind zelf, al is dit twaalf jaar of ouder, zijn geen zelfstandige grond voor afwijzing, al kunnen zij de bedoelde gegronde vrees voor Kverwaarlozing van de belangen van het kind wekken.
Komt het kind in een zeer ernstig loyaliteitsconflict dan kan aan de maatstaf zijn voldaan. Bezwaren van het kind kunnen voorts wijzen op het ontbreken van een nauwe persoonlijke betrekking met de niet-ouder (lid 1), ook al is aan de eis van een jaar verzorging voldaan …
Aan de maatstaven voor afwijzing van een verzoek om naamswijziging (zie art. 253t lid 5, tweede zin, onder a en c) kan gemakkelijker worden voldaan, zodat goed denkbaar is dat bezwaren van de andere ouder of het kind niet leiden tot afwijzing van het verzoek om gezamenlijk gezag, maar wel tot dat van naamswijziging.
Een verzoek tot toekenning van een gezamenlijk gezag kan vergezeld gaan van een verzoek tot wijziging van de geslachtsnaam van het kind in die van een der verzoekers.
Dat verzoek wordt afgewezen, indien:

A. het kind van twaalf jaren of ouder ter gelegenheid van zijn verhoor niet heeft ingestemd met het verzoek;

B.. het verzoek om gezamenlijk gezag wordt afgewezen; of

C.. het belang van het kind zich tegen toewijzing verzet.

Aldus art. 253t lid 5.” 

De moeder van uw kind kan overigens gezamenlijk gezag niet alleen met de stiefvader aanvragen, ook met een vrouw of met haar broer bijvoorbeeld. Voor de met medegezag beklede niet-ouder bestaat geen term. 

U ziet, gezamenlijk gezag van de moeder met iemand anders is niet tegen te houden. Daarom moet u de moeder er uitdrukkelijk op wijzen, dat zij wel iets heel riskants vraagt: het kind kan als de gezamenlijke verzorging beëindigd wordt, aan de niet-ouder worden toegewezen. Misschien houdt dat haar tegen. De Boer op pag. 653: “Aanvankelijk was voorgesteld dat na de beëindiging van het gezamenlijk gezag de voorheen met het gezag belaste ouder van rechtswege (zonder dat iemand daar iets voor hoeft te doen, Platform SCJF) het gezag alleen zou hebben, en dat de niet-ouder pas tot voogd zou worden benoemd bij gegronde vrees voor verwaarlozing van de belangen van het kind. Bij nota van wijziging (nr. 7) is evenwel de positie van de niet-ouder versterkt en gelijk getrokken aan die van de ouder.” Hier hebben we dan het doorschuifkind.

stiefouderadoptie

Misschien zal de stiefvader uw kind ook willen adopteren. Daarvoor moet hij tenminste drie jaar met de moeder samengeleefd hebben (hij hoeft niet met haar getrouwd te zijn), en moet u geen ouderlijk gezag over uw kind hebben. U hebt geen absoluut vetorecht.
Wij hebben geen ervaring met deze kwestie, weten dus niet hoe rechters hierin handelen. Wat zo'n stiefvader misschien kan tegenhouden is de omstandigheid dat hij na verbreken van de relatie met de moeder onderhoudsplichtig blijft tegenover het kind. Wat de moeder misschien kan tegenhouden is de omstandigheid dat na het verbreken van de relatie het geen automatisme is dat het kind bij haar blijft.

naamswijziging

De ultieme klap in het gezicht van een ouder is de verwerping van zijn naam. Soms wordt de naam van de moeder aangevraagd, soms de naam van de stiefvader. De Raad voor de Kinderbescherming adviseert het Ministerie van Justitie. Als het kind minstens 12 jaar is, wordt het gehoord door de Raad voor de Kinderbescherming. In gezinnen waarin mensen denken dat naamswijziging fatsoenlijk is, heeft men ook geïndoctrineerd. Het kind wil het dus. Voor een meisje van 13 werd naamswijziging gevraagd, en tijdens het gesprek met de raadsmedewerker was haar broertje van 6 aanwezig. In het verslag van dit gesprek schreef de raadsmedewerker dat het broertje wist waar het gesprek over ging en zei dat hij dat nooit zou willen. En dat was voor de onderzoeker een bewijs dat het oudste kind in volle vrijheid tot haar keus was gekomen. 

De situatie bij het kind thuis is zodanig dat het kind zegt dat het wil heten zoals moeder, of stiefvader, of zoals iedereen thuis, en klaar is Kees.
Daarna krijgt de vader bericht, en kan hij schriftelijk bezwaar maken. Als hij zich in de strijd wil storten kan hij bij de gemeente waar het kind woont inzage in de stukken vragen. Daar komen soms verbazingwekkende zaken aan het licht.
Een aangifte door de moeder van een poging tot inbraak door de vader, aangiften door de moeder van pogingen tot ontvoering door de vader van zijn kinderen, aangifte door de moeder van fysiek geweld.
Het is geen opbeurende lectuur maar het is nuttig het te weten: je had het zelf niet kunnen verzinnen, en je kunt erop rekenen dat het op een dag opduikt i.v.m. de omgang. Dan ben je erop voorbereid. Want als je zoiets in de rechtszaal voor het eerst hoort ontplof je misschien, en dat pleit dan weer tegen je!

De vader mag zijn bezwaar mondeling komen toelichten bij de raadsmedewerker. Dat is ook geen pretje: neem absoluut een vertrouwenspersoon mee!!
Dat is dus een recht (Normenrapport II), dat hoeft niet van tevoren gevraagd of zelfs maar aangekondigd te worden.
Het is nuttig dat heel goed in je oren te knopen, want er blijven nog steeds raadsmedewerkers die het niet weten en duidelijk laten blijken niets voor pottenkijkers te voelen.
Probeer het gespreksonderwerp te beperken tot dat waar u nu voor gekomen bent: naamswijziging.
U bent hevig emotioneel en u hebt misschien al een flinke wrok tegen de Raad, maar dat doet er nu allemaal niet toe.
Zeg dus niet bijvoorbeeld dat het een wonder is dat u überhaupt een oproep voor dit gesprek hebt gekregen omdat ze kennelijk hun papieren niet de baas kunnen. De medewerker gaat dan zeggen dat er nooit iets wegraakt of verkeerd geadresseerd wordt; u weet beter en wordt alleen maar extra woedend.
Doe het uzelf niet aan!
Het gesprek kan zo al onaangenaam genoeg worden.
De onzin die een vader te verduren krijgt zijn de argumenten van de moeder of stiefvader. Het arme kind wil niet meer geconfronteerd worden met de naam van zijn vader.
Stel je voor dat hij later een vakantiebaantje neemt, dan krijgt hij post met die naam. Stel je voor dat hij ooit eindexamen doet, dan staat die naam op zijn diploma. En waarom zou het uw relatie met het kind beschadigen? What is in a name? 

Een vasthoudende vader kreeg het voor elkaar dat de Raad voor de Kinderbescherming een onderzoek liet doen door de interne psycholoog. Deze voerde een gesprek met het kind, kwam tot de conclusie dat zij het echt wilde en dat er geen contra-indicaties waren. 

Daarna brengt de Raad advies uit. Wij hebben eens meegemaakt dat het advies luidde dat de naamswijziging niet door moest gaan; merkwaardigerwijs werd voor dat kind twee jaar later weer naamswijziging gevraagd en adviseerde diezelfde Raadsvestiging toen positief. Alle omstandigheden waren precies hetzelfde als de vorige keer. 

U wordt wederom gehoord, nu door het Ministerie van Justitie, vervolgens kunt u in beroep.
Toekenning of weigering van het verzoek gebeurt op grond van de ‘Richtlijnen voor geslachtsnaamswijziging 1989'. Verder zijn er de ‘Aanwijzingen voor de functionaris belast met het onderzoek inzake een verzoek om geslachtsnaamswijziging'.
Van belang is: weet het kind wel wie zijn vader is, wordt het kind al minstens een jaar opgevoed door degene wiens naam gevraagd wordt, is het contact met de vader verbroken, gaat het kind boven de 11 akkoord.
Er wordt afgevinkt en de beslissing is genomen. Dat er geen reden was het contact te verbreken, dat het contact tegen uw wil verbroken is, dat u ervoor gevochten hebt om het contact te behouden: het doet er niet toe.
Net zoals het eenhoofdig gezag willen hebben door de wetgever beloond wordt met de mogelijkheid van medegezag voor een ander dan de vader, wordt het contact tussen vader en kind verbreken beloond door de wetgever met de mogelijkheid van naamswijziging.
Uit deze ‘Aanwijzingen': “Als er sprake is van bezwaar van de vader, is het van belang aandacht te besteden aan enkele punten. In uw verslag van bevindingen is het noodzakelijk gegevens op te nemen over de contacten tussen de vader en het kind, de frequentie daarvan en of de omgangsregeling in het verleden problemen heeft opgeleverd. Bovendien is het van belang te weten of de vader alimentatie-plichtig is. Soortgelijke vragen dienen te worden gesteld aan de moeder. 

Hierbij merken we op dat indien een vader alleen naamswijziging wil toestaan op voorwaarde dat de alimentatieverplichting vervalt of het erfrecht wordt opgegeven, dit niet als gegrond bezwaar wordt beschouwd. Een bezwaar van de kant van de vader dient goed gemotioveerd te zijn en betrekking te hebben op het verzoek om naamswijziging. Ook is het van belang te weten of de minderjarige bekend staat onder de gevraagde naam en sinds wanneer deze naam wordt gebruikt.” 

Iedereen kan tijdens zijn meerderjarigheid een keer naamswijziging voor zichzelf aanvragen.

komen de kinderen later vanzelf?

http://www.platform-scjf.nl/

Uit het leven gegrepen: Dhr. K. volgens eigen zeggen toen al werkervaring van 20 jaar bij de Raad van de Kinderbescherming, was op de hoogte van Ouderverstoting; 'Later als uw kinderen ouder zijn en uit het huis zijn dan komen ze misschien bij u terug, dat gebeurt vaker...'