Zelf ben slachtoffer van ouderverstoting....
Mijn zoon van nu 14 jaar wordt sinds ik zijn vader verlaten heb, gebrainwasht door mijn ex-man en zijn ganse familie. Hierdoor is na 2 jaar, elk contact uitgesloten. Hij verwijt me dat ik zijn moeder niet meer ben, dat ik nooit iets voor hem gedaan heb.... Hij wordt ook niet op de vingers getikt voor zijn grove uitspraken en gedragingen! Mijn dochter (11j) die bij mij woont, weet wel beter en begrijpt dat haar papa hier achter zit. Als de kinderen elkaar zien, is het de enige keer dat er eens over mij gepraat wordt.....
Juridisch gezien sta ik sterker dan mijn ex, maar alle regels en uitspraken volgt hij gewoon niet op. Elke keer leg ik klacht neer bij de politie, maar dat heeft geen enkel nut....
Gisteren nog werd ik boos toen ik het nieuws hoorde. Werkgevers die in de toekomst racistisch gedrag zouden vertonen, zullen gestraft worden. Mensen die geen parkeerticket hebben, krijgen een boete. Mensen die een aloude traditie in ere willen houden door het drinken van visjes (Geraardsbergen), krijgen protest van Gaia. Niemand gaat vrijuit als men één of andere regel overtreed, maar als je als ouder wéét dat je kind psychisch mishandeld wordt, sta je met je rug tegen de muur!!! Ik volg zelf therapie omdat ik getraumatiseerd ben door mijn huwelijk, dit zegt volgens mij voldoende!!
Soms heb ik behoefte om met mensen te praten die iets gelijkaardigs meemaken, maar bestaat zo'n ouderorganistatie??
Zijn er mensen op deze site die iets gelijkaardigs mee maken??

Ik heb er echt allemaal genoeg van!!! Ik wil GEHOORD worden door de politici, door de pers, door de mensen,.... Voor alles wordt er een oplossing verzonnen, maar bij deze problemen blijft de verstoten ouder gewoon in de kou staan!!!!!

Fraentje

Ik ben zelf moeder van een 14 jarige zoon, die reeds anderhalf jaar geen contact meer met me wilt en ik kan je zeggen : ik ga door de hel!!!
Het is verschrikkelijk om te voelen hoe je kind je ontglipt. Bij mij is echter door het gerecht ' ouderverstoting ' vast gesteld, na een maatschappelijk onderzoek (waarin mijn ex ook verklaard dat hij zich niet verzet tegen het contact) Mijn zoon moet nu gesprekstherapie volgen en nadien gaan er gesprekken tussen mijn zoon en mij begeleid worden.
Uit je verhaal versta ik dat jij je niet verzet tegen een bezoek aan de andere ouder. Sorry, maar daar geloof ik niet volledig in. Misschien verzet je je niet tegen het bezoek, maar misschien horen de kinderen wel allerlei slechte dingen over hun vader. Als de kinderen de ene ouder als 'goed' en de andere ouder als 'slecht' bestempelen, dan zit er zeker manipulatie in het spel.
Als ouder blijft het onze plicht om met respect over de andere ouder te praten tegenover de kinderen. Het is ook onze plicht om de ongang met de andere ouder blijven te stimuleren. Ik weet uit ervaring dat dit niet altijd gemakkelijk is, want de haat is soms groot.
Wij, als volwassenen, moeten echter onze gevoelens kunnen opzij zetten in het belang van onze kinderen. Mijn vader is gestorven zonder dat ik hem eigenlijk écht gekent heb (ouders gescheiden toen ik 12j was en nadien nog nauweliks contact gehad) en dan blijf je ook met een hoop vragen achter!!!
Ik besef dat het moeilijk is, maar misschien kan je proberen om samen met je kinderen een uitstapje met de papa te maken. Zo zouden de kinderen hun vader niet meer aanzien als iemand waar ze bang moeten van zijn..... want mama is er ook niet bang van.... én nog sterker : mama is niet boos op papa!
Ik hoop voor de kinderen dat ze terug bij beide ouders gelukkig kunnen zijn, ook al wonen jullie niet meer onder hetzelfde dak!
Veel sterkte nog.....

Fraentje

Aan Fraentje:

Fraentje,

Mijn man heeft het ook meegemaakt na zijn scheiding (intussen al vele jaren geleden).
Zijn ex verliet hem voor een ander maar, waarschijnlijk om haar kinderen niet te verliezen, vertelde ze haar kinderen allerlei leugens over hem. Hij zou een slechte man en vader geweest zijn, hij zou seksuele gevoelens voor zijn dochter gehad hebben, enzovoort.
Als gevolg daarvan wou een van zijn kinderen (die dochter namelijk) geen contact meer met hem. Mijn man heeft me brieven van haar aan hem laten zien, waaruit duidelijk blijkt dat ze toen erg getraumatiseerd was door de scheiding van haar ouders en ervoor koos om haar moeder te geloven, hoewel ze daar geen 'objectieve argumenten' voor kon geven. Mijn man heeft alles in het werk gesteld om het contact met haar te herstellen, ook via hulpverleners, maar ze wou daar niet op ingaan. Dat probleem was nog volop aan de gang toen ik mijn man leerde kennen.
Gelukkig begint ze nu stilaan te veranderen. Er begint weer een redelijk normaal contact te groeien, waarschijnlijk ziet ze, nu ze volwassen geworden is, in dat haar vader niets te verwijten valt. Intussen zijn er wel een tiental jaren voorbijgegaan. Met het andere kind is er wel altijd een fijn contact geweest ook na de scheiding.
Geef het dus niet op, blijf geduldig en liefdevol, blijf verjaarskaarten sturen, enzovoort. Je zoon is nu volop aan het puberen en hij komt wellicht nog tot bezinning.

Uiltje 904

reageren? Klik op: