Als de bevalling uit zichzelf begint, als je besluit tot een inleiding, of als er een medische noodzaak bestaat, word je in het ziekenhuis opgenomen.
Je bevalt in een verloskamer, in een kamer op de afdeling verloskunde, of op een andere afdeling, meestal gynaecologie. Dit verschilt per ziekenhuis.
Bijna altijd krijgt u een aparte kamer, waar uw partner ook bij jou kan zijn. Het horen of zien van pasgeboren kinderen in het ziekenhuis is vaak erg pijnlijk, maar je krijgt er ook na ontslag mee te maken.
Als de weeën worden opgewekt gebeurt dit meestal met medicijnen: prostaglandinen. Ze worden toegediend via een infuus.
Meestal vindt de bevalling binnen 24 uur plaats, maar twee dagen wachten is niet ongebruikelijk. Vooral bij een korte zwangerschapsduur kan het een enkele keer nog langer duren.
Dit betekent niet dat je de hele tijd pijnlijke weeën hebt. Vaak duurt het een tijd voor ze op gang komen.

Hoewel men in Nederland* erg voor een zo natuurlijk mogelijke bevalling zijn en pijnstilling zeker niet standaard wordt gegeven (dit in tegenstelling tot veel andere landen), is dit een heel andere situatie.

Er is geen gynaecoloog die je in deze situatie geen pijnstilling zal geven als je erom vraagt.

Wees dus niet bang voor de pijn, want die hoef je niet te hebben.

Toch bevallen veel vrouwen zonder pijnstilling van een dode baby. Tijdens de bevalling kiezen ze er dan toch voor om niet om pijnstilling te vragen. De lichamelijke pijn maakt de geestelijke pijn voor sommige vrouwen beter verdraagbaar. Bovendien bereidt de pijn je voor op de geboorte van jullie kindje en kan de pijn je helpen de situatie te overzien.

Maar heb je weeën en wil je de pijn niet, vraag dan om pijnstilling, die zal je met liefde gegeven worden.

Over het algemeen krijg je pijnstillende middelen als je daarom vraagt.
Het is belangrijk dat je zelf op tijd aangeeft wanneer de pijn te hevig wordt. Er zijn verschillende middelen om de pijn te verlichten: tabletten of een injectie (prik) met pethidine. Vaak word je van zo’n prik wat slaperig.
In veel ziekenhuizen bestaat ook de mogelijkheid van een ruggenprik (epidurale of peridurale anesthesie). Het onderste deel van je lichaam wordt verdoofd, maar je maakt de bevalling bewust mee.
Bij een ingeleide bevalling met prostaglandinen verloopt de ontsluiting (het opengaan van de baarmoedermond) vaak anders dan bij een gewone bevalling. Lange tijd lijkt er nauwelijks iets te gebeuren, en dan vrij plotseling is er sprake van volkomen ontsluiting en persdrang.
Als het kind erg klein is, kan dit betekenen dat de arts net te laat is om bij de bevalling aanwezig te zijn. Een verpleegkundige staat je dan zolang bij. Niet zelden blijft na afloop de placenta (moederkoek) in de baarmoeder vastzitten, zeker als de zwangerschap nog niet zo ver gevorderd was. De gynaecoloog maakt dan de placenta tijdens een (korte) narcose op de operatiekamer los.

* Ik heb alle 5 bevallingen zonder pijnstilling gedaan. Daar was dus ook een babytje bij van 4500 gram, maar ook van de tweeling John en de overleden Marco heb ik zonder pijnstilling laten geboren worden. Daardoor had ik het gevoel dat ik de bevallingen bewust kon meemaken. Van de 5 bevallingen zijn spijtig genoeg John en Marco* in het ziekenhuis geboren.