Ben je in verwachting van een tweeling (of meerling) en verlies je één van de kinderen, dan is dit erg verwarrend en pijnlijk. Rouwgevoelens zijn niet minder dan bij het verlies van een eenling.
Vreugde en verdriet lopen door elkaar. De ouders voelen zich vaak schuldig tegenover het overleden kind als zij gelukkig zijn met het levende kind, of andersom, een gevoel van schuld tegenover het levende kindje als zij verdriet hebben over hun verloren baby.
Deze emoties gaan niet in enkele dagen over.
Steun van familie en vrienden kan snel wegvallen omdat iedereen alle aandacht op het gezonde levende kind richt.

Wat vaak ook heel pijnlijk kan zijn, vooral als niemand meer vraagt of aandacht geeft aan het overleden kindje.
Als je in deze situatie besluit tot een crematie is het verstandig een plekje voor het verstrooien van de as uit te zoeken, waar je kan terugkomen.
Je zult immers later toch aan jouw andere kind(eren) willen vertellen wat er gebeurd is.
Het is goed om dan ergens naar toe te kunnen. Bij een begrafenis heb je
vanzelf zo’n plekje. Probeer als het mogelijk is ook foto’s van de kinderen samen te maken.

Je kan ook het urntje thuis neerzetten en daar een sereen hoekje creeren. Als je andere kind(eren) hebt vinden ze het wel leuk om daar af en toe een tekening neer te zetten of een bosje zelfgeplukte bloemetjes. Je zal zien dat het jou maar ook deze andere kind(eren) dit heel goed zal doen.