Na de geboorte van een overleden kindje gaat vaak de meeste belangstelling uit naar de moeder. De vader doet meestal de eerste periode het praktische en huishoudelijke werk.
Daardoor lijkt hij soms niet zoveel last van verdriet te hebben. Dat is schijn. Vaders lijden meestal net zo onder het verlies als hun vrouw, maar op een andere manier.
‘Hij doet alsof hij het gemakkelijker verwerkt, maar ondertussen...’
Hetzelfde geldt voor lesbische partners.
Vaders drukken hun emoties nogal eens naar de achtergrond omdat zij vinden dat het steunen van hun partner het belangrijkste is. Dit betekent soms dat zij pas later aan het verwerken van hun verdriet toekomen, op een tijdstip dat hun partner er al veel beter mee kan omgaan. Mannen en vrouwen
verwerken het verlies vaak in verschillend tempo en op verschillende manieren. Elk mens reageert op zijn eigen manier. Wees hierover open tegenover elkaar: onbegrip en zich afsluiten voor elkaar, of juist elkaar willen beschermen, kan tot onnodige verwijdering leiden.

Een voorbeeld hiervan komt uit het boek van L. Kaplan Geen stem heeft ooit voor niets geklonken.
Verlies, dood in de relatie tussen ouders en kinderen, waarbij de vader aan het woord is: ' Misschien waren mijn eigen gevoelens duidelijker geweest als Sally er niet zo zwaar onder geleden had. We hadden bij elkaar moeten komen en elkaar moeten helpen. Maar dat gebeurde pas veel later.
Sally sloot me buiten haar verdriet. Ze koesterde het, zoals ze eerder Amy had gekoesterd. Tranen waren haar enige metgezel. Ze was een stenen standbeeld. Na de begrafenis keerde Sally zich van me af.
Ik wou haar beschermen en ik had me misschien sterker gevoeld als ik voor haar had mogen zorgen.' Misschien is dat de enige reden waarom vaders de dood van een kind overleven – zij moeten sterk zijn om voor de moeders te zorgen.

Mannen vertellen vaak dat zij het moeilijker vinden dan hun vrouw om te praten over hun verdriet. Ze geven de indruk te vluchten in werk, huishouden of nietsdoen om zo hun gevoelens de baas te worden.
Soms willen mannen hun vrouw beschermen door maar niet over het kind en het verdriet te praten. Probeer niet alleen te vertellen wat je voelt, maar ook met elkaar te bespreken hoe je elkaars gedrag beleeft. Dat helpt je het verlies, het verdriet en de leegte samen te dragen. Als je het gevoel hebt er
samen niet uit te komen, neem dan contact op met bijvoorbeeld je huisarts, een maatschappelijk werker of een psycholoog.

Papa's verdriet

Veel mannen hebben de neiging om zich groot te houden. Ze denken dat ze sterk moeten zijn voor hun vrouw. Hierdoor stoppen ze hun eigen verdriet en woede weg.

Veel omstanders zullen ook eerder aan de vrouw vragen hoe het met haar gaat, de partner wordt makkelijk vergeten.

Laat dit je niet gebeuren! Ook jij hebt je kindje verloren en jij bent net zo boos en verdrietig als je vrouw. Uit je gevoelens dan ook. Je zult merken dat het voor jullie beiden goed is om op zijn tijd bij elkaar uit te huilen. Veel verwarring ontstaat juist doordat de partner zich groot houdt voor zijn vrouw. De vrouw kan hierdoor denken dat het hem niet zo erg raakt en zal hier niets van begrijpen. De partner echter doet zijn best om zoveel mogelijk haar steun te zijn. Een misverstand is makkelijk ontstaan.

Je moet elkaars steun zijn en beiden de ruimte krijgen om je gevoelens te uiten. Natuurlijk beleeft en verwerkt iedereen het anders, maar je moet je gevoelens niet voor elkaar verbergen.