Hoe verder?
Als er geen medische reden bestaat voor een directe ziekenhuisopname, kan je wachten tot de bevalling spontaan op gang komt. Hoe lang dit duurt, is vaak moeilijk te voorspellen: soms gebeurt het na een paar dagen, maar het kan ook een paar weken duren.
Een andere mogelijkheid is het op gang brengen (inleiden) van de bevalling. Voordat dit gebeurt, krijg je vaak het advies nog enige tijd naar huis te gaan. Zo krijg je de kans de eerste schok zo goed mogelijk te verwerken in je eigen omgeving.
Je kunt beslissen wie je alvast wilt informeren: ouders, eventuele oudere kinderen, verdere familie, vrienden of bekenden.
Ook kan je met hen bespreken welke hulp of steun je op prijs stelt. Meestal zijn er ook een aantal praktische zaken te regelen, zoals je werkzaamheden buitenshuis of de opvang van andere kinderen.
Het is verstandig ook de huisarts in te lichten (of de verloskundige of gynaecoloog te vragen dit te doen).

De eerste tijd na het slechte nieuws is vaak onwezenlijk. In je lichaam verandert er meestal niets.
Sommige vrouwen hebben het gevoel dat het kind toch nog beweegt.
Veel vrouwen voelen zich dan ook door hun lichaam in de steek gelaten. ‘Waarom heeft mijn lichaam niet laten merken dat er iets mis was?’

Zelf vond ik het zeer onwezelijk, ik was totaal verdoofd. Ik wou en kon het niet geloven. Maar het bewijs was er, ik had Marco voelen dood gaan en later op de echo bleek het te kloppen. Maar toch... dit kon gewoon niet, dit mocht gewoon niet. Het heeft enkele dagen geduurd voordat het echt goed tot me doordrong. Maar als ik John voelde bewegen, hoopte ik dat Marco dat was. Ik moest de zwangerschap zover mogelijk uitdragen voor John.