Kinderen kunnen vanaf het moment dat ze zich kunnen hechten, een verlies voelen. In feite is dat vanaf het moment dat ze geboren zijn. Ze voelen wanneer aan wie ze gehecht zijn er niet meer is en voelen de verlatenheid.
Ze slaan de spanningen op in hun lijf. Wanneer ze dan later in hun leven een situatie meemaken die lijkt op die verlatenheid in het begin van hun leven, dan kunnen ze het moeilijk krijgen. Omdat ze als baby nog geen woorden ter beschikking hadden, is het ook later moeilijk om het onder woorden te brengen en zelfs om de relatie te leggen naar die vroege rouwperiode.
Kinderen voelen ook al heel jong wanneer hun ouders rouwen en slaan dat ook op. Ze voelen de veranderingen en de veranderde spierspanning waarmee papa of mama hen oppakt.
Dat is niet anders en het is ook geen drama maar het is wel belangrijk om te weten dat verlies niet zomaar aan jonge kinderen voorbijgaat.

20 november 2006
John is ruim 4 jaar. Hij vraagt meer en meer over zijn tweelingbroer Marco*. Hij heeft o.a. ook interesses in begravenissen en heeft mij gevraagd om er met hem heen te gaan als iemand begraven wordt. Hij weet wat er met zijn Marco is gebeurd. Wij praten er gewoon met elkaar over.
John heeft dus al vroeg en in een zeer korte periode moeten ervaren wat het is om niet alleen zijn tweelingbroertje maar ook zijn andere broer te moeten missen. Over hen beiden begint hij zelf dan ook regelmatig over.
Het 'waarom' en 'hoe' wil hij weten. Ik kan merken dat hij er soms over na zit te denken en verdrietig wordt. Jammer genoeg heeft John het dus al 2 keer moeten meemaken en zal hij met behulp van ons het gemis van zijn
2 broers een plaatsje gaan geven. Ja, jonge kinderen kunnen dus al vroeg rouwen.