De eerste (zeer begrijpelijke) reactie meteen na het slechte nieuws is vaak de vraag om ‘zo snel mogelijk het kind eruit te halen’, het liefst via een keizersnede. Het idee om een dood kindje te dragen of een ‘gewone bevalling’ te moeten doormaken is vaak ondraaglijk.

‘In een opwelling zei iemand: 'snij me maar open en haal het kind eruit. Verder wil ik hier niets mee te maken hebben.
Gelukkig hebben de artsen haar snel op andere gedachten gebracht.’
Medisch gezien is een onnodige operatie niet verantwoord.
De ervaring leert dat een bevalling via de natuurlijke weg belangrijk is voor het rouwproces. De geboorte beleef je als werkelijkheid en niet als iets wat je vaag overkomt. Sommige moeders houden aan de bevalling ook het gevoel over écht iets voor hun kindje gedaan te hebben.
‘De bevalling is een mooi moment geweest, fijn dat je alles kon doen zoals je het zelf wilde. Je beseft dat je pijn moet hebben, maar tegelijkertijd is het er het gevoel: ik doe iets voor dit kindje, niet alleen emotioneel maar ook lichamelijk.’