Inleiding:
Ik ben moeder van 6 kinderen. Twee kinderen zijn hiervan overgebleven. Marco, ons tweelingzoontje is overleden. 3 kinderen heb ik al enkele jaren niet mogen zien. Ik lijd er zelf onder, ik ben fulltime moeder geweest en had met ieder van hen een zeer goed contact en band.
Niet alleen met hen, maar ook met hun vrienden en vriendinnen.
Dat is allemaal weggeveegd uit mijn leven, en niet alleen uit mijn, maar ook uit het leven van Bart en de kinderen uit onze relatie John en Margo.
Maar ook uit het leven van de grootouders, de 6 ooms en tantes, en alle neven en nichten, vrienden en vriendinnen.
Heb jij ook?
Heb je als verstoten ouder het gevoel dat je vaak alleen staat. Vooral naar de buitenwereld toe. Soms zelfs met je eigen familie.
Over je overleden kind kan je nog weleens praten, maar over je kind(eren) die je verstoten hebben amper.
En wie begrijpt je dan? Vaak krijg je dan van die goed bedoelde adviezen. Maar uit die adviezen kan je direct opmaken dat er maar zeer weinig mensen van oudervervreemding / ouderverstoting en de gevolgen voor je kind(eren) en voor jezelf, je gezin af weten. Vooral ook voor de andere kinderen geeft dit een groot impact, wij, maar ook op school of bij derden kunnen dit hier merken bij John (8/1/2002) De gevolgen voor de kinderen moeten dus zeer zeker niet onderschat worden.
En daar sta je weer…
Naar aanleiding hiervan had ik een forum geopend, maar deze werd zo misbruikt dat ik het forum heb verwijderd. Ik heb ondertussen meerdere reacties gekregen en heb hieruit de conclusie kunnen trekken dat er behoefte is om te kunnen praten, een schouder te vinden, een gedichtje neer te zetten...
En dus heb ik een forum gemaakt en hoop ik dat veel lotgenoten elkaar kunnen vinden.
"Het is zeer wenselijk dat ieder respect heeft
voor elkaars mening en verhaal!!"
F O R U M
|
