VRAGEN EN ANTWOORDEN

VRAAG: Ik vind het moeilijk om over anderen te schrijven. Kan ik ook over mezelf schrijven?
ANTWOORD: Als je jezelf wilt leren kennen, stel ik voor dat je over iemand anders schrijft. Wijs met The Work in het begin naar buiten, en dan zul je ontdekken dat alles buiten jezelf een regelrechte weerspiegeling is van je denken.
Het gaat allemaal over jou.
De meesten van ons hebben onze kritiek en oordelen jarenlang op onszelf gericht en dat heeft nog steeds niets opgelost.
Over iemand anders oordelen, het onderzoeken en dan omkeren is de kortste weg naar begrip en zelfrealisatie.

VRAAG: Moet ik het opschrijven? Kan ik de vragen niet gewoon in mijn hoofd stellen en dan omkeren?
ANTWOORD: Het is de taak van het denken om gelijk te hebben, en het kan zichzelf razendsnel rechtvaardigen.
Breng dat deel van je denken, dat de bron is van je angst, woede, verdriet of afkeer,
tot stilstand door het naar het papier te verplaatsen.
Als het denken op papier stilstaat, is het veel makkelijker te onderzoeken.
Uiteindelijk zal The Work automatisch jouw verhalen ongedaan maken, zonder dat je schrijft.

VRAAG: Stel dat ik geen problemen met mensen heb? Kan ik dan op dingen schrijven, zoals mijn lichaam?
ANTWOORD: Ja. Doe The Work op alles wat stress geeft.
Wanneer je je de vier vragen en de omkering eigen begint te maken, kun je onderwerpen
kiezen zoals het lichaam, ziekte, carrière of zelfs God.
Experimenteer dan met de term ‘mijn denken’ op de plek van het onderwerp wanneer
je de omkeringen maakt.
Voorbeeld: ‘Mijn lichaam zou sterk en gezond moeten zijn’ wordt dan ‘Mijn denken zou sterk en gezond moeten zijn’.
Is dat niet wat je uiteindelijk wilt - een evenwichtig, gezond denken?
Is een ziek lichaam ooit een probleem geweest, of zijn het je gedachten over het lichaam die het probleem veroorzaken?
Laat je dokter voor je lichaam zorgen, zoals jij voor je denken zorgt.
Ik heb een vriend die zijn lichaam niet kan bewegen, en hij is dol op het leven.
Voor vrijheid is geen gezond lichaam nodig.
Bevrijd je denken.

VRAAG:Ik heb je horen zeggen dat je een liefhebber bent van de realiteit.
Hoe zit het dan met oorlog en verkrachting en alle afschuwelijke dingen in de wereld? Praat je die goed?
ANTWOORD: Integendeel. Ik bemerk dat ik eronder lijd wanneer ik denk dat die dingen er niet zouden moeten zijn, terwijl ze er wel zijn.
Kan ik gewoon de oorlog in mezelf beëindigen?
Kan ik ophouden met mezelf en anderen te verkrachten met mijn grove gedachten en handelingen?
Zo niet, dan zet datgene wat ik in de wereld wil stoppen zich juist voort door mij.
Ik begin met het beëindigen van mijn eigen lijden, mijn eigen oorlog.
Dat is een levenstaak.

VRAAG: Dus wat jij zegt is dat ik de realiteit gewoon moet accepteren zoals het is en er niet tegen in moet gaan. Klopt dat?
ANTWOORD: The Work zegt niet wat iemand wel of niet moet doen.
We vragen alleen wat het effect is van verzet tegen de realiteit?
Hoe voelt dat?
The Work onderzoekt oorzaak en gevolg van het hechten aan pijnlijke gedachten, en in dat onderzoek ligt onze vrijheid.
Om eenvoudigweg te zeggen dat we niet tegen de realiteit in moeten gaan, is hetzelfde als weer een ander verhaal
vertellen, een andere filosofie of religie. Dat heeft nooit gewerkt.

VRAAG: Ik geloof niet in God. Heb ik dan nog steeds iets aan The Work?
ANTWOORD: Ja. Atheïst, agnost, christen, jood, moslim, boeddhist, hindoe - heiden, we hebben allemaal één ding met elkaar gemeen: we willen geluk en vrede.
Als je het lijden moe bent, dan nodig ik je uit bij The Work.

VRAAG: Is onderzoeken een denkproces? Zo niet, wat is het dan?
ANTWOORD: Het lijkt net alsof het onderzoek een denkproces is, maar eigenlijk is het een manier om het denken ongedaan te maken.
Gedachten verliezen hun kracht over ons wanneer we ons realiseren dat ze eenvoudigweg in onze geest verschijnen.
Ze zijn niet persoonlijk.
Met The Work leren we onze gedachten met open armen tegemoet te treden, in plaats van ze te ontlopen of te onderdrukken.

VRAAG: Als iemand die ik ken, zichzelf of iemand anders pijn doet, dan zeg jij dat dat niet mijn zaak is. Is dat niet ongelooflijk onverantwoordelijk?
ANTWOORD: Het kan daarop lijken, maar in mijn ervaring gaat dit om totale verantwoordelijkheid.
Ik ben voor 100% verantwoordelijk voor de manier waarop ik mezelf pijn doe, vooral met de manier waarop ik over anderen denk.
Als ik The Work doe, dan ben ik helder en in een veel betere positie om anderen van dienst te zijn.
Wie denk je dat beter kan helpen, iemand die het oordeel erop na houdt dat de ander moet veranderen, of iemand die veranderd is en duidelijk door de ogen van liefde en begrip kijkt?
Wanneer je echt ophoudt met jezelf pijn doen, zal de ander aan je vragen hoe je dat gedaan
hebt.
Niemand wil lijden.