Uit eigen ervaring weet ik dat je door veel mee te moeten maken, zoals in mijn geval o.a. mijn oudste 3 kinderen te moeten missen en daarbij het verlies van ons tweelingzoontje Marco het ontzettend zwaar kan worden. Met daar bovenop andere verwerkingen uit mijn verleden.

Veel vragen spoken door je hoofd, dag in dag uit. Vragen die je niet loslaten, die je regelmatig tot vaak kapot maken.

Bij ouderverstoting: ''Mijn kind(eren) gelooft alles wat er gezegd wordt? Kan ik gelukkig worden zonder mijn kind(eren)? Mag ik gelukkig worden en zijn zonder mijn kind(eren)? Mijn kind(eren) zullen mij nooit willen zien! Ze houd(en) niet meer van mij! Ze haat(en) mij!. Ik zie mijn kinderen nooit meer terug"

Ook bij en na psychische en lichamelijke mishandeling kan je erg verward zijn door allerlei uitspraken die tegen je gezegd worden/werden en dingen die je zijn overkomen.
Je hebt op de duur zelfs de neiging om alles te geloven. 'Ik ben echt slecht. Ik moet alles doen wat hij zegt, dan laat hij me met rust. Dan is hij gelukkig. Alles wat hij telkens weer tegen me zegt of doet is goed.' 'Ik heb jou psychisch en lichamelijk mishandeld omdat jij dat nodig hebt. Ik zal zorgen dat jij nooit gelukkig wordt.' Het kan zijn dat je jaren later nog die stem in je hoofd hoort. Vul zelf maar aan. En dan de angst als ik bij hem weg ga zal ik het niet redden.

Bij het overlijden van je kindje is het eigenlijk net zo. "Mijn kindje had niet dood mogen gaan. Ik kan niet zonder mijn kindje leven. Ik had in zijn plaatst moeten sterven. Ik kom hier nooit meer overheen. Ik zal nooit meer normaal kunnen leven. Ik kan geen kerst meer vieren. Iedereen is hem vergeten op zijn sterfdag, zijn verjaardag...., Ik durf niet meer over hem te praten, want niemand wilt het toch niet meer horen na zoveel tijd,......."

In oktober 2006 stortte ik in elkaar. Dit kwam door jarenlange uitgestelde verwerkingen en de rouwverwerkingen. Ik moest tijd gaan nemen voor mezelf en ik begon o.a. het advies op te volgen van Ludgard P. van Slachtofferhulp: het lijstje van de boeken die zij me eens gegeven had.
Op dit lijstje stonden o.a. 'De vier vragen die je leven veranderen' en 'Ik heb je liefde nodig, is dat waar?' door Byron Katie. 'Alles heeft een reden' Mira Kirschenbaum. Deze 3 boeken hebben mijn leven doen veranderen.

Als ik het erg moeilijk heb met het gemis van de 4 kinderen spoken er allerlei gedachten door mijn hoofd. Als ik weer opnieuw bepaalde zaken beleefde uit mijn verleden dan werd ik angstig. De deur ging op slot. Elke auto uit ons buurland werd met achterdocht bekeken. Want stel voor dat er dingen die gezegd waren nagekomen werden. Toen ik het boek 'Vier vragen die je leven veranderen' nog niet had gelezen kwam ik in een neerwaartste spiraal terecht.
Mijn eigen gedachten gingen leven. Veel ouders die hun kuind(eren) op welke manier dan ook verloren zullen dit herkennen.Maar nadat ik begonnen was met The Work van Byron Katie en de boeken had gelezen kon ik met deze gedachen omgaan. Het zat helemaal niet zo in elkaar. Ik kreeg minder dieptepunten en kon al na enkele maanden afbouwen met anti-depressivia stoppen.
Als nu soms mijn gedachten de kop op steken, stel ik gelijk de vier vragen met de omkering. Ik pas direct 'The Work' toe. Ik gebruik 'The Work' voor o.a. specifieke problemen en kan nu datgene wat me dwarszit of mij raakt in een ander licht zien. Het is niet moeilijk. Zelfs jongeren kunnen The Work doen. Je kan 'The Work' voor alle dingen gebruiken.

Martha